Hayattan Enstantaneler...

Merhabalaaaaaaaar :)

2011-09-24T02:05:00.005+03:00

Uzuuuuun bir zaman geçti aradan buraya birşeyler yazmayalı. 7 ay gibi bir zaman. Çok şey değişti bu zaman zarfında. Taşınmaydı, doğum telaşıydı derken doğru düzgün fırsat bulamadım oturup birşeyler yazmaya. Rabbim nasip etti 2. ye anne oldum. 6 Haziranda oğlumu kucağıma aldım çok şükür. Şimdi neredeyse 4. ayını doldurmak üzere. Epey gelgitler yaşamıştım nasıl olur, sevebilirmiyim diye. Çünkü Esmama vermiştim bütün sevgimi sanki başka sevgi kalmamıştı 2. bir çocuğa. Esmama ihanet ediyorum gibi gelmişti. Fakat hiçte öyle değilmiş. 5 tanede olsa hepside ayrı sevilirmiş ve evlat hiç ayırdedilmezmiş bunu da öğrenmiş oldum. Rabbim isteyen herkesede versin inşallah.

Küçük Oğlum...

2011-02-12T13:59:00.002+02:00

10 Şubat itibariyle öğrendik artık. Bir oğlumuz oluyor hayırlısıyla. Şimdi 5 aylık. Haziran ortasında doğacak inşallah. Herkesten bolbol dua bekliyorum.

11 Şubat 2005' ten bugüne bir aşk hikayesi...

2011-02-12T13:28:00.006+02:00

Soğuk bir kış akşamı. Genç bir kız işten çıkar. Kitapçıya gidecektir bir şiir kitabı almak için. Aslında pek şiir sevmez ama sanki aşık olmak üzeredir yüzyüze hiç görüşmediği, sadece resmini gördüğü ve telefondan sesini duyduğu ve msnden yazıştığı birine. Aslında onu görmeyi çok istiyordur ama aynı zamanda da cesaret edemiyordur. Msni kapatırken kader ağlarını örecek ya yanlışlıkla ağzından kaçırıvermiştir hangi kitapevine gideceğini ve hiç bunun farkında değildir. Kitapçıya girer ama kitabı bulamaz evine doğru yollanır...

Aynı anda genç bir adamda işten çıkar. Evinin yolunu tutar. Minibüse biner, parasını verir. Tam minibüs hareket etmek üzereyken jeton düşer. Hadi ya der senin ne işin var burada olman gerek şu an seninde o kitapçıda. Apar topar iner minibüsten koşturur kitapçıya sadece resmini gördüğü o kıza. Birini görür benzetir. Gider arkasından kız şöyle bir yan döner. Araba ışıkları vurur yüzüne. Ama o değildir. Geriye döner yine zıt yöndeki kitapçıya. Sonra tam karşı kaldırımda birini görür ve evet der işte bu o...

O sırada genç kızın telefonu çalar. Telefondaki ses der ki: " Biraz yavaş git yetişemiyorum."... Genç kız çok hayecanlanır, kalbi yerinden çıkacakmış gibi atmaya başlar. Ve ayaklarıda aynı şekilde kalbine yetişebilmek için başlar depar atmaya. Ama ne mümkün 15 sn. sonra yetişir o genç adam ona o meşhur çınar ağacının altında. Ve böylece başlar 6 yıllık aşk hikayesi. O gün gözler buluşur ilk defa yıldırım aşkıyla. Elektrik akar gözlerden kalplere doğru bilmem kaç bin kilowatt hızla...

Bugün 4,5 yıllık evlidir o genç kızla, o genç adam. Hala ilk günkü aşk kalplerinde, ilk günkü heyecan. 11 Şubattır onların Sevgili Olma Günleri. Çünkü o gün bugündür sevgililerdir.Aşklarının meyvesi kızları vardır birtane. İkinci aşk meyveside bir oğlandır oda doğacak yaza nasipse...

Canım Kızım İyi ki Doğdun. İyi ki Varsın...

2011-02-01T16:06:00.005+02:00

Hayatımıza gireli, bizi ve yaşantımızı değiştireli 3 koca yıl geçti. Bizi hiç üzmeyen, akıllı yavrum benim. Rabbim sağlık, sıhhat, başarı ve mutluluklarla dolu çooooooook uzuuuuun bir ömür nasip etsin ve tabii kardeşine ve cümle Ümmeti Muhammed evladınada. Seni çok seviyoruz. Sen bizim ilk göz ağrımız, canımızsın. Sen başkasın:)

Arkadaş (sızlık)...

2011-01-22T12:55:00.002+02:00

Belki de bu dünyada eksikliğini çektiğim tek şey bir arkadaş, bir dost... Habersiz gelebilecek, habersiz gidebileceğim, arkamdan konuşmayacak, evim dağınık olduğunda ayıplamayacak, bir derdim olduğunda düşünmeden dertleşebileceğim, karşısında ağlayabileceğim, beni anlayacak... Ama yok maalesef... Dertleşebileceğim ve beni anlayabilecek hiç kimsem... Buda benim kaderim herhalde...

Mutlu Yıllar...

2010-12-31T14:45:00.002+02:00

Eveeeet 2010'da bitti işte. Eşimle geçen hesapladık. 6 yeni yıla beraber girmişiz. 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 ve nasipse bugünde 2011'e beraber gireceğiz. 2008'e 3 kişi girdik, 2011 'e de 4 kişi giriyoruz hayırlısıyla. Rabbim sağlık, sıhhat verdikten sonra zaman su gibi akıp geçiyor işte.

Herkese mutluluk, sağlık, neşe, bol kazanç ve bolbol da huzur diliyorum. Gülen yüzlerimiz hiç solmasın inşallah.

Eveeet Yeni Bir Haberle Ben Geldim...

2010-12-10T18:11:00.003+02:00

Ekim ayının ortalarına doğru midemden çok rahatsızlandım. Sabahları aç karna kahve, boş mideye aerobik arası soğuk su derken midemi üşüttüğümü zannetmiştim. Fakat durum hiçte sandığım gibi çıkmadı. Ben midemden dolayı kıvranıyorum zannederken meğerse Esmama bir kardeş çıkmış yolada haberim bile olmamış. Haberim olduğunda 6 haftalık olmuştu bile. Şu an 12. haftayı tamamladım. Birkaç gündür midemde düzeldi bakalım. 5 kg verdim bu arada. Bir yandanda iyi oldu. Ama tam anlamıyla anamdan emdiğim süt burnumdan geldi. Yanma, bulantı, şişkinlik, hazımsızlık yani midesel ne kadar sorun varsa hepsini yaşadım. Esmamda hiç böyle olmamıştı. İlk başlarda sabahları hafif bulantım oluyordu. Son zamanlardada yemek sonraları hafif midemde yanma. Ama bu maşallah elinden geleni ardına koymadı. Olsun sonu iyi olsunda. Sağlıklı, sıhhatli, aklı başında, eli ayağı düzgün olsunda gerisi önemli değil. Çünkü her sıkıntı geçiyor, unutuluyor. Yani durum bundan ibaret. Şimdi merakla cinsiyet beklemekteyiz. Hayırlısı bakalım. Ben ve Esmam kız diyoruz, babamızsa erkek. Hangimizin hisleri doğru çıkacak bakalım...

Çocuklarımıza Sevgimizi Gösterelim...

2010-10-20T14:33:00.002+02:00

Normalde televizyon başında saatlerce oturup bir programı baştan sona hiç seyretmem, sıkılırım. Sürekli kanal değiştiririm. Fakat bilgisayar başında çalışırken sessizlik beni sıkıyor ve internetten tv dinliyorum. Dinliyorum seyredemiyorum çünkü photoshop programıyla çalıştığım için radyo misali çalıyor sadece. Bu aralarda evlilik programlarına taktım. Allahım o ne bazen yalan rüzgarı seyrediyorum gibi hissediyorum. Alavereler dalavereler... O onu dedi, bu bunu dedi, şudur budur. Yalnız üzülerek gördüğüm şey ise gencecik kızların 19-20 yaşındaki kızların evlenmeye gelmeleri. Daha ne istediğini bilmeyen, manen hiçbir şekilde olgunlaşmamış kızların evlenmeye gelmelerine çok üzülüyorum. Fakat ilginç olanı böyle gencecik evlenmeye gelen kızların geneli parçalanmış aile çocukları. Özelliklede baba sevgisi ilgisi görmemiş kızlar. İçim acıyor çok üzülüyorum. Çok şükür ilgili ve sevgi dolu bir baba elinde büyüdüm ve eşimde kızımıza karşı çok ilgili ve sevgi dolu. Çocuklarımızdan sevgiyi esirgemeyelim. Onlara her fırsatta sevgimizi gösterelim. Babalar özellikle sevgisini göstersin çocuklarına. Sonradan çok büyük sıkıntılar çıkıyor çünkü. Şımarır eder diye düşünmeyelim. Çünkü çocuklarımız büyüyünce çok güzel bir şekilde göreceğiz bunun karşılığını ben yürekten inanıyorum. Eğer biz çocuklarımıza yeterli ilgiyi ve sevgiyi verirsek ileride eksik olan sevgiyi ve ilgiyi arkadaşlarından, alkolden ve Allah muhafaza uyuşturucudan aramaya kalkmayacaklardır. Allah hiçbirimizin yuvasından HUZURU eksik etmesin inşallah...

The Last Airbender...

2010-08-03T08:33:00.002+03:00

Fantastik filmlerden hoşlananlar için ideal bir film. Hele birde işin içine 3D olayı girince epey bir keyifli hale geliyor. Tavsiye ederim.

Canım Kızım:)

2010-07-23T15:23:00.005+03:00

Geçenlerde bilgisayar başında otururken son 5 dakikadır Esmamın yanıma gelmediğini vede hiç sesinin çıkmadığını farkettim. Hemen beni bir telaş sardı. Çünkü böyle sesinin çıkmadığı zamanlarda muhakkak bir yaramazlık başında olduğunu bilirim. Hemen aceleyle koşturdum salona ve bu halde buldum kızımı. Şok oldum başta ve nede yalan söyleyeyim çokta hoşuma gitti kızımın beni taklit etmesi. Aynı benim her öğlen onu uyuturken oturduğum yere oturmuş, onu salladığım battaniyesini vede yastığını almış, elinede benim okuduğum kitabı geçirmiş bebeğini sallıyordu. Her öğlen onu salonda uyuturum ve onu sallarken hep kitap okurum. Oda benim yaptığımı yapmış. Benim yerime kendi geçmiş. Umarım kızıma her zaman iyi bir şekilde annelik vede rolmodellik yaparım. İnşallah hep iyi huylarımı alır, kötü huylarımı almaz.

Bir Yaşıma Daha Girdim...

2010-07-13T15:17:00.004+03:00

Dün itibariyle bu dünya üzerinde tam 31 senemi doldurmuş bulunmaktayım. Şaka gibi 31. Küçükken vay be ne yaşlı dediğim yaşlara geldim bile. Çok şükür sağlıkla, sıhhatle geldim ama. Annem, babam, kardeşlerim, kocam ve kızım. Hepsi yanıbaşımda sağlıklı, sıhhatli ya bundan daha büyük bir saadet, daha güzel bir hediye yok benim için. Önemli olan Rabbim sevdiklerimi almasın benden ve kaldıramıyacağım yükle imtihan etmesin. Varmı bundan daha ötesi.

Buda kardeşimin yaptığı doğumgünü pastam ve kızım:)

Anne...

2010-05-09T22:29:00.005+03:00

Annelik Rabbimin kadınlara bahşettiği en güzel nimettir. Kalbini yumuşatan, dünyaya daha farklı bir gözle baktıran, kendini bir kenara bıraktıran ve sadece istediği şeyi evladı için istettiren bir duygudur o. Hem çok güzel, hemde çok zordur anne olmak. Çocuklarla ilgili birşey gördüğünde gözlerin yaşarıverir, için ürperiverir. Kendi çocuğunu koyarsın hemen diğer çocuğun yerine. Hiçbir çocuğa zarar gelmesin diye dualar edersin, endişelenirsin. Bu yüzden Rabbim boşuna sermemiştir cenneti anaların ayakları dibine.
Evlat sahibi olunca anlarsın evladının bir öpüşünün, bir gülüşünün, sana sarılmasının, hayatta oluşunun, sağlıklı oluşunun bu dünyada aldığın en güzel hediye olduğunu. Rabbim herkesin evladını hayırlı evlat eylesin, sağlık-sıhhat versin. Ne anneleri yavrusundan, nede yavruları annesinden ayırmasın inşallah. Hepimizin ANNELER GÜNÜ kutlu olsun. Rabbim her isteyen kadınada anne olmayı nasip etsin.

Kocam Sağolsun...

2010-04-13T12:24:00.003+03:00

5 senedir bilfiil seninleydik. O 15 aylık nişanlılık dönemimde sanki vücudumun bir azası olmuştun. Ev halkı artık kulağıma yapıştığını ve kulağımla aynı şekli aldığını söylüyorlardı. Babacağızım almıştı seni bana. 2005 yılının soğuk bir şubat akşamında sürpriz olarak çıkmıştın karşıma mutfak dolabının içinden bisküvileri ararken. Aşık olmuştum ilk gördüğümde renkliydin, hareketliydin. Eskisiyle hiç alakan yoktu. O metalik gri renginle ve polifonik zil sesinle beni büyülemiştin. 5 yıl boyunca hiç keder arıza çıkarmadın bana. Hatta en son klozete bile girdin çıktın Esma'mın sayesinde ama yinede banamısın demedin. Çizilme diye çantamda hep özel bölmelerde taşıdım seni. Halada kocamın 1,5 senelik telefonunun yanında gayet yeni gibi duruyorsun. 496 saat, 3 dakika ve 11 saniye gelen aramalar ve 327 saat, 46 dakika, 42 saniye yaptığım aramalarla toplamda 823 saat, 49 dakika, 53 saniye boyunca kulağımda olmuşsun bu beş senelik zaman zarfında. Bana kalsa seninle beraberliğimiz hala devam ederdi ama artık kocacağızımın o karşı konulmaz tekliflerine daha fazla dayanamadım. Ama artık ayrılık zamanı geldi Nokia 6100i telefonum. Seni asla unutmayacağım. Çekmecede emeklilik günlerini geçireceksin canım... Artık yeni bir dönem başladı. Bundan sonra General Mobile DST Q100 zamanı. Kocacağızım sağolsun 5. nişan yıldönümümüz anısına aldı bana bu hediyeyi. Umarım bu telefonumlada uzun bir dönem geçirir ve hep güzel haberler alırım.

5 Koca Yıl (Nişan Yıldönümü)...

2010-04-09T22:36:00.005+03:00

Yaş oldu 30 :) Geçti bile. 31'e ramak kaldı. 25 yaşımdan beri hayatımdasın. Birçok şeyde 5 koca yılı devirdik seninle. Aynen bugün olduğu gibi. Senden öncesi boş, hiç yaşanmamış sanki. Öyle çok isterdim ki çocukluk aşkım olmanı. Senle gözümü açıp, seninle kapatmayı. Belki ilk seni görmedi bu gözler, ilk sana bakmadı, ilk sana aşık olmadı. Ama dilerim Rabbimden son kez seni görüpte kapanır gözlerim. Sen benim gençliğim, yaşlılığım ol canım benim. Dilerim Allah' ım kimseye bu mutluluğu bozma fırsatı vermesin.

İlk değilsen bile
Son aşkım olup kal
Senden öncesini
Yaşamadım sayarım
Böyle bir aşka ömür vermeye değer
Dillenirde nazara gelir diye korkarım...

Deniz gözlüm benim
Senin için hazırım
Eğer ölüm gerekse
Ölmeye giderim
Yemin olsun seninim
Çocuklar gibi şenim
Deniz gözlerinde
Hayat bulur gözlerim
Yüreğim acır inan
Senden uzak kalmasın
O deniz gözler benim
Başkası hiç bakmasın...

Son arzum nedir diye
Gelipte bir sorsalar
Haykırış olur sesim
Sen yine sen der
Canım seni ister, seni diler, özler
Beni bırakma ele ateşlerim söner...

Yeni heyecanım:)

2010-03-23T22:18:00.004+02:00

Yeni bir işe girişiyorum bakalım hayırlısıyla. Görüşmeler, araştırmalar devam ediyor. Çok heyecanlıyım. Bunlarda dün hazırladığım afişim ve kartvizitim. 12 senelik profesyonel fotoğrafçılık hayatımdan sonra bu işte profesyonelleşmek istiyorum. Fotoğrafçılık ve annelik birleşince ortaya duygu dolu fotoğraflar çıkarabilirim diye düşünüyorum. Umarım herşey istediğim gibi gider...

Hediyelerim:)

2010-03-23T21:58:00.003+02:00

http://www.pembedusbahcesi.blogspot.com/, http://pembetatlar.blogspot.com/ ve http://dusbahcesi.blogspot.com/ 'un ortak hazırlamış olduğu hediyeleşme etkinliğine bende katılmıştım. Hediyelerim çoktandır gelmiş olmasına rağmen postu yayınlamak bir türlü nasip olmadı. http://pasakizimutfakta.blogspot.com/ 'un sahibi sevgili Yeşim'den geldi bu güzel tabaklar. Çok ciddi bir ameliyat geçirmiş olmasına rağmen geç gönderdim diye üzülerek birde bana özür telefonu açtı. Fakat ben ona bir türlü teşekkür etme fırsatını dahi bulamadım. Buradan sana çok teşekkür ederim Yeşimcim. Rabbim şifa versin ve seni çocuklarına sevdiklerine bağışlasın. Hediyeni çok beğendim. Renklerine bayıldım canım tekrar teşekkür ederim. Dostluğumuzun sürmesi temennisiyle...

Çerçevem Geldi...

2010-02-12T14:27:00.003+02:00

Çatı Katı İlkay'cığımın gönderdiği o el emeği göz nuru çerçeveyi dün akşam aldım. Evde olmadığım birgün kargo geldiği için bir gün gecikmeylede olsa dün akşam aldım. Arabanın içinde büyük bir heyecanla açtım. Paketi de çok güzel olmuş yırtmamak için büyük bir titizlikle açtım paketi. Çok güzel bir çerçeve ve güzel bir iğnelik çıktı içinden. Çok teşekkür ederim İlkay çok hoşuma gitti. İçine güzel bir fotoğraf hazırlayıp salonumun en güzel yerine koyacağım. Yaşasın blog dostluğu:)

Canım Kızım 2 Yaşına Girdi Bile...(1 Şubat 2010)

2010-02-04T14:53:00.005+02:00

Birtanecik meleğim, hayatımıza neşe saçan kelebeğim. 2 senedir hayatımıza kattığın anlamlar o kadar çok ki anlatmakla bitmez. Hayatımızı değiştirdin, güzelleştirdin. Babanla birbirimize olan aşkımız senin sayende dahada kuvvetlendi. Sen doğduktan sonra daha bir başka oldu herşey. Sanki başka bir boyuta girdik. Doğdun, büyüdün, ilk dişini çıkardın, yürüdün, konuştun... Bunların hepsi birer mucizeydi bizim için. Rabbim seni bize bağışlasın. Ve Rabbim düşmanıma bile evlat acısı göstermesin. Seni çok seviyorum topak kızım benim.

Mutlu Yıllar olsun inşallah...

2010-01-01T00:34:00.002+02:00

Eyvah aldandık. Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik...

2009-12-31T13:00:00.015+02:00

İki hafta içinde iki ölüm, cenaze evlerindeki hüzün, mezarlık ziyaretleri, bağrını açmış ölüsünü bekleyen kazılmış mezarları görmek beni çok sarstı. İki haftadır bir tuhafım. Ölümü daha çok düşünür oldum ister istemez... Bir hüzün var üstümde ya hayırlısı. Umarım toparlanırım en kısa zamanda...

OTUZBEŞ YAŞ

Yaş otuz beş;

Yolun yarısı eder,

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Delikanlı çağımızdaki cevher.

Yalvarmak yakarmak nafile bugün,

Gözünün yaşına bakmadan gider.

***

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?

Benim mi Allahım bu çizgili yüz?

Ya gözler altındaki mor halkalar?

Neden böyle düşman gözükürsünüz,

Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

***

Zamanla nasıl değişiyor insan!

Hangi resmime baksam ben değilim.

Nerede o günler, o şevk, o heyecan?

Bu güler yüzlü adam ben değilim;

Yalandır kaygısız olduğum yalan.

***

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;

Hayata beraber başladığımız,

Hatırası bile yabancı gelir.

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

***

Gökyüzünün başka rengi de varmış!

Geç farkettim taşın sert olduğunu

Su insanı boğar, ateş yakarmış!

Her doğan günün bir dert olduğunu,

İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

***

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

Her yıl biraz daha benimsediğim.

Ne dönüp duruyor havada kuşlar?

Nerden çıktı bu cenaze?

Ölen kim?

Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.

Uyudun uyanamadın olacak.

Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Bir namazlık saltanatın olacak,

Taht misali o musalla taşında.

Cahit Sıtkı Tarancı

Elif Şafak - Aşk

2009-12-10T15:11:00.003+02:00

En büyük zevklerimden biri akşamları Esma'yı sallarken kitap okumaktır. Çünkü gün içinde kitap okumaya zaman bulamıyorum. Zaman bulsam Esma okutmuyor, okutsada çenesinden anlamıyorum:) O yüzden bende akşamları okuyorum. Her kitap sarmaz beni. Bazı kitaplarsa dünyamı karıştırır. Bu dünyadamı yaşıyorum yoksa kitabın kahramanı benmiyim bilemem. İşte böyle bir kitapla daha müşerref oldum. Aşk... Elif Şafak' ın ellerine, yüreğine ve aklına sağlık diyorum. Beni aldı götürdü kah 2008 in Amerikasına, kah 1247 nin Konya'sına. Ne alaka demeyin. Tavsiyem okuyun sizde Aşk'ın kollarında kendinizi bulun...

Değişiklik...

2009-12-07T17:24:00.002+02:00

Karar verdim bloğumun içeriğini değiştirecem. Özendim belki de. Kah yemek tarifi yazıcam, kah yeni aldığım şeyleri, kah kampanya çılgınlığımdan kaynaklanan ve bana gelen - kocamın tabiriyle- beleş ürünleri yayınlayacağım. Değişiklik olsun dimi. Takip ettiğim bloglar itibariyle şimdi bunlar moda:) Bende ayak uyduracağım bu modaya...

Yine geldim...

2009-12-06T16:36:00.004+02:00

Neredeyse 1 yıl olmuş birşeyler yazmayalı. Hiçmi kayda değer birşey yok hayatımda yooo aslında öyle değil her günüm kızımın sayesinde kayda değer çok şükür. Ama ben biraz üşengecim yazı yazma konusunda. Biraz da cümlelere dökmekte zorlanıyorum ifadelerimi. Epey kitap okumuşluğumda vardır ama - ki hala da okurum-. İfade edemiyorum kendimi pek fazla. İster sözle olsun, ister yazıyla. Buda burcumun Yengeç olmasından kaynaklanıyor olabilir mi acaba. Burçlara inanmasam da çok fazla bu sıkıntımı burçlara bağlayayım gitsin en iyisi bu galiba...

Hoşgeldin Elif Betül Bebek:)

2009-02-19T13:35:00.006+02:00

Hayata, ailene, dünyaya hoşgeldin... Mutluluklar, sevinçler, güzellikler hep seninle ve tüm yavrularla olsun bebecik:) Mutlu yaşa, uzun yaşa, sağlıklı yaşa inşallah...

Seni seviyorum sevgilim...

2009-02-16T16:12:00.005+02:00

Canımın içiyle geçirdiğimiz bu 4. sevgililer günümüz. Nice 4 lere, 14 lere, 44 lere olsun inşallah. Bir ömür boyu birbirimize sevgiyle bakmak duasıyla:) Seni seviyorum sevgilim...

Canım Kızım İyiki Doğdun...

2009-02-03T15:18:00.007+02:00

Hiç gitmiyor gözlerimin önünden seninle ilk karşılaşma anımız. Ben doğum masasında yatarken ebe getirdi seni hadi bakalım anneyle tanış diye. Ağzından tükürükler çıkararak o kocaman şiş gözlerinle ağlayarak bakıyordun bana. Sonra bütün işler bitipte bizi odamıza götürdüklerinde ilk kez sarılabildim sana. Dünyanın en güzel duygusuydu bu. Bir meleğe sarılmak...

Bugün ise artık kocaman bir melek oldun. Dünyamızı şenlendiriyor ve bizi hayata bağlıyorsun. İçim coşuyor sana bakarken. Dilerim sen ne istediğini bilen, aldığı kararlardan asla taviz vermeyen, içinde hiçbir şekilde hiçbirşeyin ukdesi kalmayan, her istediğini yapabilen şanslı bir insan olursun. Ayrıca Allaha yaraşır bir kul, insanlara faydalı bir fert, bize yakışır bir evlat olursun. Rabbim yolunu açık etsin canım kızım. Nice mutlu senelere erişmen duasıyla...

Cenderme...

2009-01-23T14:12:00.002+02:00

Geçen gün durakta 15 dk. minibüs bekledikten ve kızımı bu sayede hasta ettikten sonra taktım iyice kafaya bu araba kullanma işini. Kocamla anlaştım. Yaza kadar beni kendi başıma araba kullanabilir hale getir bende sana istediğin arabayı alana kadar çalışayım diye. Hasılı kelam dün akşam itibariyle derslere başladık. Ehliyetimide yanıma alayım ne olur ne olmaz dedim fakat maalesef aynanın önünde unutup gitmişim. Kuruldum koltuğa, çalıştırdım arabayı. Çıktım yola. 1,2,3,4,5 derken epey gittim. İndim aşağıya ana bir baksam ki yolun kenarında jandarma çeviriyor. Banada el etti. Heyecandan durmayı unutmuşum son anda durdum. Ehliyet sordu bende ne gezer. İlk defa ehliyet gösterecektim afili bir şekilde ama oda nasip olmadı. Allahtan adamceyiz anlayışlı çıktıda bizi affetti. Başta varmı ehliyet diye sordu. Var ama evde deyince verin ruhsatı alın gelin dedi tam giderken tıkladı camı neyse bu seferlik olsun dedi. Yoksa ilk ders bana epey pahalıya malolacaktı. Allah razı olsun jandarma kardeşten bu seferlik yırttık. Polis olsa hiç şansım yoktu. Bundan sonra ehliyetimi evde asla bırakmam.

İlk diş...

2009-01-21T15:48:00.003+02:00

Dün unutmuşum yazmayı kızım nihayet yaşına girmeye 24 gün kala yani 6 Ocak'ta o küçük minnacık dişini çıkarmayı başardı. Biz artık ümidi kesmiştik aslında. Tüm uğraşılarıma rağmen dişin fotoğrafını çekemedim. Diş biraz daha büyüsün çekerim inşallah:)

Ameliyat, Doğumgünleri, İlk Saç Kesimi...

2009-01-20T13:15:00.006+02:00

Ooofff ben bu işi herhalde yürütemiycem. Millet günlük gazete gibi kullanıyor bloğunu güzel güzel yazılar yazıyor. Ben iki lafı bir araya getiripte hiçbirşey yazamıyorum. Herhalde bu hayatta genelde dinleyici rolünü üstlendiğim için beynimdeki konuşma ve yazma bölümünde aşırı derecede bir körelme var. Kitapta okurum ama iş yazmaya gelince birşey yazamam...

2009 geldi ve ilk ayı bitmek üzere. Ben ocak itibariyle 2 aylık bir izne çıktım. Martta başlayacak işçilik günlerim yine. Gittiği yere kadar gitsin bakalım. Bu işi yapmak değil de ticarete atılmak, insanlar tanımak, iş seyahatleri yapmak ve bolbolda para kazanmak istiyorum. Bu hayatta daha aktif olmak ve kararlarımı kendim vermek istiyorum. İnşallah bunu başarırım birgün.

Ocak ayımız maalesef Esma'nın elinden ameliyat olmasıyla başladı. Tetik parmakmış kızımın sağ el başparmacığı. 7 Ocakta yaptırdık ameliyatını. Basit bir ameliyat aslında ama genel anestezi olayı korkuttu bizi. Ama çok şükür doktorlarımızdan Allah razı olsun bir sıkıntı olmadan atlattık. Bugünde dikişlerini aldırdık. O defteride kapattık böylelikle. Rabbim kimsenin evladına hastalık, dert, keder vermesin inşallah.

Ocak ayı dolu bir ay. Annemin, Ayşenur'un ve Eren'in doğumgünleri var bu aylarda. Allahım onlara sağlıklı, mutlu, huzurlu nice yaşlara girmeyi nasip etsin inşallah. Ailemi çok seviyorum. Onlarla çok mutluyum. Allahım hiçbirini başımdan eksik etmesin inşallah.

Birde kızımın o lepiska saçlarını kestirdik. İlk başta çok tuhaf geldi kınalı yapıncağa benzedi ama şimdi biraz makas izleri gidince güzelleşmeye başladı.

Hasılı kelam şimdilik bu kadar. Umarım arayı uzatmam daha fazla...

Hayat bayram olsa...

2008-12-18T15:01:00.018+02:00

Geldi geçti... Bir bayram daha bitti. Kızımın ilk kurbanı benim 29. kurbanımdı. Bu sene çok şükür Rabbim kendi adımada kurban kesmeyi nasip etti. Tekrarınıda nasip etsin Rabbim. Bayram demek coşku demek, sevinç demek, mutluluk demek. Ailelerin bir arada olması ve bundanda büyük bir haz alması demek. Ben seviyorum bayramları ve çocuklar gibi şenleniyorum.

İlk gün kurbanlar kesildi. Tabii ben pek dayanamadığım için kesim anını görmeye kesim yerine gidemedim. Vekaletimi verdim kocama evde keyfime baktım. Canım benim ufak bir kaza ve 6 dikişle atlattı bayramı. Ama acemi kasap kazası değil bu görünmez kaza. Çünkü maşallah pek beceriklidir kurban kesme ve parçalama konusunda. Bu yüzden biraz geç geldiler. 8 gibi annemlere gittik. Bayramlaştık, oturduk, saat 11 gibi babacığımın yaptığı kavurmayı yedik.

2. gün köylere gittik. Dedeyi ve amcayı ziyaret ettik. Köye giderken bizi kar sürprizi karşıladı. Çam ağaçlarının görüntüsü müthişti. Uludağ'a gider gibi olduk. Oradada eğlendik, yedik, içtik. Gece geç vakit eve geldik.

3. gün Eskişehir'deki akrabaları gezdik. Akşam dönüştede annemleri aldık geldik. 4. gün evdeydik. O kadar gezmenin sonunda birazda çalışmak lazım diyerek oturdum işin başına. Akşamada evde maaile külleme ziyafeti çekildi. Tadlar damakta kaldı. Tabi bu ziyafetten kızımda faydalandı :)

Cumarteside Bursa'ya gittik geldik. Oradakilerle bayramlaştık. Gezemesekte Bursa'yı havasını soluduk şimdilik. Mezitlerde bizi dehşet bir yağmur karşıladı. Harikaydı...

Yani güzel bir hafta ve bayram geçirdik. Rabbim sevdiklerimizle birlikte daha nice bayramlara sağlıkla, sıhhatle ulaştırsın inşallah...

İşte geldim burdayım...

2008-12-06T15:36:00.007+02:00

Epey olmuş be yazmayalı tabi alttaki yazıyı saymazsak. Onuda yazmış ama yayınlamayı unutmuşum. Çalışmaya devam. Hemde daha sıkı bir şekilde. 1 Kasım itibariyle maaş+sigorta şeklinde çalışmaya başladım. Hem annelik, hem ev hanımlığı, hemde iş hanımlığını aynı anda yürütmek biraz zor oluyor. Muhakkak birşeyler aksıyor. Ama idare etmeye çalışıyorum. Bu arada bloğumuda çok ihmal ettim farkındayım. İlk başta demiştim pek sebat gösteremem bu günlük olaylarına diye. Böylelikle kendimi yalancı çıkarmamış oldum. Ama şimdilik kısa kısa yazıyorum ama inşallah sıksık yazarım...

2008-10-06T23:34:00.005+02:00

Yaz bitti sonunda... Hüzün mevsimi başladı... Yazın o cıvıltısından ve neşesinden sonra alışmak zor oluyor bu hüzne. Sabahları perdeyi açtığım zaman o parlak güneş karşılamıyor beni. Karşılasa bile oda soluk. Çoğu sabah kararık oluyor gökyüzü. Devasa bulutlar koşturuyor gökyüzünde. Ama sağ ve sağlıklı olana zaman su gibi akıp geçiyor. Bir bakıyorsun yaz, bir bakıyorsun kış. Ramazan geliyor derken aa gitmiş bile, bayram bile geçmiş. Bir daha ki Ramazana kim öle, kim kala...

Çalışmaya başladım yine ama bu sefer evde 1 ay oldu nerdeyse. Şükür Rabbim bir iş nasip etti kızımdan ayrılmadan. Biraz zor oluyor ama olsun idare ediyoruz. Esma bu durumdan pek memnun değil ilgi azaldı çünkü. Çoğu zaman isyan ediyor. Bazen hiç durmuyor. Ama herşey onun geleceği için şimdilik bunu bilmiyor...

Babababababbaba..........

2008-08-06T13:26:00.002+03:00

Kooooskocaaaaaaaaaaa 6 Ay :) Dile kolay...

2008-08-01T01:04:00.004+03:00

Kızım benim. Canım benim. Ponponum, tontonum, birtanem, Allahın lütfu:) Tam 6 ay önce bu saatlerde yeni kavuşmuştuk birbirimize. 9 ay süren o uzuuun yolculuktan sonra sağsalim gelmiştin dünyamıza ışık olmuş aydınlatmıştın her yanımızı. O yüzden Nur' u ekleyiverdik isminin sonuna. Ve sen bizi ömrümüzün sonuna kadar aydınlatmaya devam et olur mu bebeğim? O nurun hiç sönmesin.

01-02-2008

01-08-2008

Temmuz..............................

2008-07-20T16:36:00.005+03:00

Temmuz ayı hayatımda iki özel günü barındırır. 12 Temmuz doğumgünüm, 16 Temmuz da evlilik tarihimdir. Bu sene 29 yaşına girdim. Ama artık doğumgünlerimi eskisi kadar sevinç içerisinde kutlayamayacağım herhalde. 30 oldum sayılır. Günler geçiyor ve ben artık yaşlanmaya başlıyorum. Hayat su gibi akıp gidiyor. Evleneli 2 sene olmuş bile. Ne zaman geçti anlamadım. Üstelik bu arada kızımız oldu oda neredeyse 6 aylık olmak üzere. Açık konuşmak gerekirse yaşlanmak istemiyorum, yaşlanmaktan korkuyorum. Unumu elemek ve eleğimi duvara asmakta istemiyorum. Ne yapmak istediğimide bilmiyorum. Sadece Rabbim hepimize hayırlı, sağlıklı, uzun ömürler nasip etsin diyebiliyorum.

AŞKIMA BİRKAÇ NAĞME ...

Canım benim. Seninle dolu dolu 2 sene devirdik aynı çatı altında. Mutluda olduk, mutsuzda; katıla katıla güldüğümüzde oldu, ağladığımızda. Ama Rabbime binlerce şükürler olsun ki iyiki de seni bana vermiş. Nice mutlu yıllara.

ÖLÜNCE SEVEMEZSEM SENİ...

Toprağından dönsün yüzüm,

Ölünce sevemezsem seni,

Kan ağlasın iki gözüm,

Ölünce sevemezsem seni.

Hak rahmetin görmeyim,

Gonca gülün dermeyim,

Muradıma ermeyim,

Ölünce sevemezsem seni.

Yaşamak yıldızlarda,

Seninle olmak istiyorum,

Sevişmek hüner değil,

Yanında kalmak istiyorum.

Yaşamak hüner değil,

Seninle ölmek istiyorum.

Ben bu yerde ölsemde.

Ay yüzlüm yine elde.

Muhtaç olayım namerde.

Ölünce sevemezsem seni.

BENDEN SANA GELSİN CANIM KOCAM :)

The Young and the Restless...

2008-07-11T08:29:00.007+03:00

"Yalan Rüzgârı (İngilizce: The Young and the Restless) Amerikan yapımı bir pembe dizidir. İlk olarak 26 Mart 1973 tarihinde Amerikan televizyon kanalı CBS'de yayınlanmaya başlamıştır. Dizi Türkiye'de de yayınlanmış olup, yayınlanğı yıllarda TRT 2 gösterilmiştir.
Dizinin hikâyesi Lee Phillip Bell ve William J. Bell tarafından kaleme alınmıştır. İlk yayın tarihinden bu yana pek çok kişi ve olayın gelip geçtiği dizi hâlâ çekilmektedir. Temmuz 2007 itibarıyla 8.673 bölümü çekilmiştir. Yayınlanmış olduğu süre boyunca pek çok TV ödülünün de sahibi olmuştur. Yaklaşık 6 milyon seyirci hafta içi her gün saat 12:30 yerel saati ile bu diziyi takip etmektedir. Dizi kendi arasında 3 ana evreye ayrılmaktadır. Ekim 2008'de dizinin 9000. bölümü yayına girecektir."

Not: Vikipedia 'dan alıntıdır...

Tın,tın,tın,tın diye başlayan yaklaşık Türkiye nüfusunun %60 ını esareti altına alan (geri kalan %40'ı kundaktaki bebek, çalışan anne ve babalar, tv seyretmeyenlerden oluşan pay) belki de çocukluğumuzdan kalan unutamadığımız nadir bir kaç enstantaneden biridir Yalan Rüzgarı. Unutmamız mümkün mü? Hayatımın yaklaşık 15 yılı her akşamüstü onu seyretmekle, belki de seyrettirilmekle geçti. Annem, anneannem, yengem... Evlerimiz birbirine yakındı ve bu 3 evin hangisinde olursanız olun tvlerde hep aynı yüzleri görürdünüz. Anneannem rahmetlik Cek başlıycak aç televizyonu hemen derdi kaçırmaktan korkarak. Nedense dayıcımda (Kulakları çınlasın çok özledim be ya) sırf Cek için seyrediyorum derdi. Zaten Cek değişince artık seyretmez olmuştu tezini doğrularcasına. Bunları nedenmi yazıyorum. Çünkü nadirde olsa uyanık kaldığım sabahlardan birinde tv seyredeyim diye açtığımda Show Tv den birden tanıdık simalar fışkırmaya başladı. 10 dk sonra o müzik tın,tın,tın,tın (çünkü Yalan Rüzgarının öyle bir adeti vardı diziye başlardınız 15 dk. sonra girerdi jenerik müziği. Başlarda zannederdik ki bitti. Meğerse onun raconu öyleymiş sonradan alıştık.) Neredeyse hepsine sarılasım geldi çocukluğumdan çıkıp gelmişler gibi. Sanki anneannemi, yengemi, mahallemi, kayısı ağacını ve üzerinde oturup sağı solu kestiğim demir kapıyıda görecekmişim birazdan gibi geldi. İçim bir tuhaf oldu. Sonra Esmamın içerden uyandığını belli eden sesler çıkarmasıyla birlikte 2008'e dönmem çok uzun sürmedi tabii. Şimdi arasıra uyanık kalınca seyrediyorum. Sanki herşey aynı. Sadece bizim bildiğimiz karakterlerin çocukları vede torunları oynuyor başrollerde ama konular aynı. Emin olun hiç yabancılık çekmedim. İzleyin sizde çekmeyeceksiniz.

İçten Gelen Birkaç Cümlecik...

2008-06-20T22:02:00.003+03:00

4,5 aylık oldun bile canım kızım. Artık herşeyin farkındasın. Benim, babanın, seni sevenlerin, oyuncaklarının, ellerinin... Daha bilinçli bakıyorsun etrafına. Artık daha çok tepkilisin seninle oynadığım oyunlara, sana söylediğim şarkılara. Daha çok gülüyor ve kahkahalar atıyorsun.

Mama tabağını görünce daha bir heyecanlanıyorsun ve anlıyorsun sana birşeyler yedireceğimi. Ağzını şapırdatarak zevkle yiyorsun sana büyük bir titizlikle, aşkla ve şevkle hazırladığım yiyecekleri. Bayılıyorum ağzını açmadan çıkarttığın agu seslerine. Nihayetinde ben seni çok seviyorum ve senin de beni çok sevdiğini biliyorum. Ve ben bundan daha büyük bir mutluluk tanımıyorum.

Yaşatiyri Kocam Beni...

2008-05-27T23:23:00.032+03:00

Bu lafı Kumluca'da ikamet eden eşimin tanıdıkları bir abla söyledi bana. Çok gezdiğimizi, evleneli daha henüz 2 sene olmadan 3. balayımızı yaptığımızı söylediğimde. "Yaşatiyri kocan seni." diye biraz da sitayiş dolu bir yüz ifadesiyle...

9 gün, 8 gece süren tatilimizin sonunda birazda zorakide olsa tilki misali döndük kürkçü dükkanımıza. Yetmedi bu 9 gün desem bilmem biraz yüzsüzlük yapmış olurmuyum. 1500 km. yi tepip geldik.

İlk durağımız Denizli'nin Karabayır köyünün Ceviz mahallesiydi. Uzun bir yolculuktan sonra tepeler dağlar aşaraktan geldik buraya. Bir dağ köyü. Ama yemyeşil ve insanları sımsıcak. Burada bir gece kaldık eşimin arkadaşının düğünü münasebetiyle. Ben nasıl bir evle karşılaşıcam derken güneş enerjisi ve uydulu televizyonu olan bir evle karşılaştım. Esma'yı üşütmemek için düğünün hiçbir evresine katılmadan 1 günü burada geçirdim. Kuzine başında pek güzel oldu sıcacık.

Pazar günü gelin almadan sonra saat 5 gibi 2. durağımız olan Fethiye'ye doğru yola çıktık. Daha önce internetten birkaç otel ismi ve adresi almıştık yanımıza hangisini beğenirsek kalırız demiş rezervasyon yaptırmamıştık ve ilk girdiğimiz otel Mimoza Otelde kalmaya karar verdik. 402 nolu oda hiç unutmam. Çok güzeldi. Deniz ayaklarımızın altındaydı sanki. Yattığımız yerden bile seyredebiliyorduk denizi. Hayran kaldık. 2 gün kalacaktık sözde 3 güne çıkarttık. Pazartesi günü Fethiye'nin merkezine indik,Fethiye'yi keşfettik. Salı günü ise Ölüdeniz keşfindeydik. Ölüdeniz mükemmel bir koy. Cennetten bir köşe sanki. Kıyıda balıklar ve ördekler yüzüyor. İnsanlar yüzerken onlara eşlik ediyorlar. Yeşilliklerle maviliklerin buluştuğu mükemmel bir yer burası.

Çarşamba günü Fethiye'den 3. durağımız olan Kumluca'ya doğru yola çıktık. Tabii giderkende Kalkan, Kaputaş Plajı, Kaş, Kekova, Finike ve Demre 'yi de görmüş olduk. Kaputaş Plajını vede Kekova'yı çok sevdim. Kaputaş Plajı sanki okyanustan bir parça alıp getirip kayalıklar arasına yerleştirilmiş gibi bir yer. Çok temiz, turkuaz renginde müthiş bir denizi var. Kekova'da aslında bir ada. Tarihi bir yer. Biz tabii adaya geçemedik karşıdan seyrettik. Sessiz, sakin mükemmel bir yer. Dediğim gibi sadece gördük aslında heryeri detaylı gezemedik. Nasip olursa Esma biraz daha büyüyünce daha detaylı olarak gezmek istiyoruz. Akşam 8 civarında Kumluca'ya geldik. Poşet şehir diyor eşim oraya. Yerleşim yerinden çok sera var. Her yer cam yada naylon seralarla kaplı. Zaten uydu fotoğraflarından bakıldığında sadece camdan bir yermiş izlenimi veriyor. Ertesi gün biber seralarını gezdik. Sauna gibi içleri. İnsan zor nefes alıyor. Allah kolaylık versin çalışanlara. Zor iş ama parası iyi anlaşılan. Evler, arabalar, altınlar gani gani maşallah. Bizde düğünlere giderken götürülen küçük altın felsefesi orada direk bileziğe tekabül ediyormuş ve gelinler düğün sonunda bir 15-20 kilo kadar alıyorlarmış. Gelmişken bir kuma alalım dedim eşime,altınları alır geri yollarız kızı dedim ama kabul etmedi ;) Neyse öğleden sonrada denizle ağaçların buluştuğu bir alana pikniğe gittik. Orman havası ve deniz havasını aynı anda ciğerlere çekmek insana ayrı bir haz veriyormuş canımmm :)

Cuma günü Kumluca'dan yolculuğumuzun 4. durağı olan Manavgat'a doğru yola çıktık. Fakat Manavgat'a gitmeden önce Antalya'ya uğrayıp 6 sene önce mezun olan kocacığımın diplomasını almamız gerekiyordu. Diplomayı aldıktan sonra eşim bana öğrenciyken kaldığı evleri gösterdi, daha sonrada kısa bir şehir turunun ardından Manavgat'a doğru yola çıktık. Eşimin arkadaşında kaldık bir gece. Sabah Cevdet'in çalıştığı otele geldik. Burada kahvaltı ve öğlen yemeği işlerini hallettikten sonra Titreyengöl ve Side'yi gezdik.

Artık yolculuğumuzun sonlarına gelmiştik. Cumartesi 5. ve son durağımız olan Isparta'ya doğru yola çıktık. Antalya - Isparta arası Cennetten kopma bir yer daha var. Kurşunlu Şelalesi. Önünden geçipte uğramamak olmaz deyip orayıda gezmeye karar verdik. Balıkları, şelaleleri, ağaçları ve yeşilin her tonuyla bizi adeta büyüledi burası.

Akşam 9 gibi vardık Isparta 'ya. Buradaki akraba ziyaretlerimizi de yapıp bir gece kaldıktan sonra nihayet Pazar günü istemeyerekte olsa Eskişehir'e doğru yollandık. Ve akşam 12 gibi turumuzu tamamlayıp evimize geldik.

Çok yoğun, çok güzel, çok zevkli bir tatil oldu bize. Çok şükür Esmamızıda hasta etmeden geldik. Allah devamını nasip etsin inşallah. Vakti zamanında İletişim Fakültesinde okuyupta televizyon programcısı olmadığım için kendime kızıp durdum. Bir "Acun'e Firarda" programıda ben yapsaymışım tam benlik bir iş valla.

Ha bu arada. ES ES ES Kİ Kİ Kİ ESKİ ESKİ ES..... Eskişehirspor 'umuzda nihayet 1. ligde. Buradan hemşerilerime başarılar diliyorum. Ve seneye diyorum ki: "AŞKIM BENİ DE MAÇA GÖTÜR."

Uzun bir aradan sonra...

2008-05-09T01:55:00.006+03:00

Epeydir uğramamışım yine buralara... İş, güç, annelik, ev hanımlığı derken zaman nasılda geçivermiş aniden. Birgün dönüp baktığım zaman ömrümünde ne kadar çabuk geçtiğini acıda olsa farkedeceğim. Esmam 3,5 aylık olacak bile birkaç güne kadar. İlk yaş günü, ikinci yaş günü derken bir bakmışım okula götürüyorum derken ortaokul, lise, sınavlar, üniversite ve gözümü bir açacağım kızımı gelin ediyorum. Eminim benim anneme ve babamada bu böyle olmuştur. Bugün torunları bile var artık. Rabbim yeter ki hayırlısını nasip etsin. Hayırlı, sağlıklı, uzun ömürler nasip etsin hepimize.

Haftasonu ailecek tatile çıkıyoruz. Bu sene biraz erken çıkalım dedik. Havalar cehennem havasına dönmeden. Hem eşimin arkadaşının düğünüde buna vesile oldu. İlk önce düğün için Denizli'ye gideceğiz. Oradan Fethiye'ye geçip 1-2 gün kalacağız nasipse. Daha sonrada sahilden geze geze Kumluca'ya bir tanıdıklara gidip 1-2 günde orada kalıp ver elini Isparta diyeceğiz. Nasipse böyle bir planımız var. Kazasız belasız gidip gelelim inşallah. Tek endişem Esma. İnşallah hasta etmeden geri getiririz yavrumuzu. Yoksa burnumuzdan gelir. Allah'tan hayırlısı bakalım...

Kızımdan bugün tarihli bir enstantane:

Ayşenuuuuuuuuuuuuuuuuuuurrrrrrrrrrrrr!!! Sürpriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiizzzzzzzzzzzzzzzzzz:)))

2008-04-15T01:55:00.007+03:00

Saat gecenin 2'si... Eşim ve kızım mışıl mışıl uyuyor. Kendi kendime kaldım. Babamla çatırdıyoruz msnde. Babamda tam bir gece kuşu. Keyifler iyi şükür. Bir sıkıntı yok bakalım şimdilik. Hiçte olmaz inşallah. Annem iyiye gidiyor maşallah. Haftasonu bende kaldılar maaile -örtmenim Seda hariç-.Keyfimiz iyiydi şükür. Hele Ayşenur'a düdüklü tencere yıkattıktan sonra keyfim hepten yerine geldi ve bende bunu belgeledim. Kardeşimi isteyecek olan adaylara işinden,aşından,atından,katından ve yatından önce ilk soracağımız soru bulaşık makinen varmı olacaktır. Şimdiden duyurulur. Hatta mümkünse 2 tane alsınlar. Çünkü benim kardeşim hiçbirşeyi durulama zahmetine katlanmaz herşeyi makineye atar bu yüzdende tek makine ona yetmez. Benden söylemesi. Şimdiden tüyoları vereyimde demedi denmesin sonra. Ahanda buda düdüklü tencere yıkattığımın kanıtı :))))

9 Nisan 2005......9 Nisan 2008

2008-04-10T17:23:00.012+03:00

Aslında bu yazıyı dün yazmam lazımdı ama maalesef fırsatım olmadı. Çünkü Esma'nın aşısından mütevellit huysuzlanmasından dolayı söylemesi ayıp tuvalete bile gidemedim. Yemeği bile Esma'yı mutfak masasının üzerine yatırarak yaptım. (Aşağıda gözüktüğü gibi.)

Neyse sadede gelelim. 9 Nisan bizim önemli günlerimizden biridir. 9 Nisan 2005 bizim nişan günümüz. 3 yıl olmuş bile. 3. yıla 3 kişi olarak girdik. Gezip tozamadık, başbaşa bile kalamadık. Hatta Esma'nın gece 3'e kadar uyumamasından dolayı yanyana bile yatamadık. Maalesef babamızı salonda yatırmak zorunda kaldık. Çocuk insanın hayatını nasılda değiştiriyor. Köklü bir değişim hemde. Ama olsun sonuçta çok güzel bir duygu. Allah herkese nasip etsin. Canım kocam sağolsun 3 yılı temsilen çok güzel 3 tane gül getirdi bana. Aşkım seni seviyorum birtanem...

Şimdi birazda 9 Nisan 2005 e dönelim ve nostalji yapalım :

Kızımla Dertleşirken :)))

2008-04-07T13:38:00.003+03:00

Tipik Ev Kadını Sendromu...

2008-04-03T15:37:00.005+03:00

Görür ve kızardım. Birbirinden dantel modeli alanları, tülbent oyası yapanları, yemek tarifi alanları, kadın programları seyredenleri. Ama itiraf ediyorum artık bende tipik bir Türk kadını olma yolunda ilerliyorum. Sabahtan beri internet başında boncuk oyası modeli arıyorum. Canım nedense elişi yapmak istiyor artık. Televizyon başına geçip Esma'yı sallarken bir yandan Serap Ezgü'yü ne bileyim İkbal Gürpınar'ı seyretmek bir yandanda en iyi ihtimalle (Allah ömür versin) 25 sene sonra evlenecek olan kızıma çeyiz hazırlamak istiyorum. Sonra kurdele nakışını öğrenmeliyim. Tel kırmasını, boncuk kıvırmasını vs. vs... Aslında bunlar 20-25 sene sonra menapoza giripte artık hayatımda pekte uğraşacak birşeyler kalmayınca öğrenmeyi ve yapmayı planladığım şeylerdi ama... Bu ev kadını psikolojisi başka birşeymiş insan içine girince anlıyor.

Ama eşim şimdiden şikayetçi benden. Biran evvel tekrar mı atılsam iş hayatına ne yapsam.. Yoksa eşimi kaybettim hükümsüzdür ilanları vermeye başlayacak kocam yakında...

(Yeşim Yengem bloğumun yeni dizaynını beğendiğine sevindim. Anladım ki sende benim gibi el işleri arayışı içerisindesin. Seni anlıyorum ve yürekten destekliyorum.Eminim aradığımızı bulacağız birgün)

Bana Bir Masal Anlat Baba...

2008-03-31T17:18:00.008+03:00

Bana bir masal anlat baba

İçinde deniz ve balıklar

Yağmurla kar olsun

Güneşle ay

Baba bir masal anlat bana
İçinde bütün oyunlarım
Kurtla kuzu olsun
Şekerle bal
Anlatırken tut elimi
Uykuya dalıp gitsem bile
Bırakıp gitme sakın beni
Bana bir masal anlat baba
İçinde tüm sevdiklerim
İçinde MUTLULUK olsun...

41 kere maşallah...

2008-03-12T16:04:00.006+02:00

Evet canım kızım bugün dünya üzerindeki 41. gününü yaşıyor. Dün itibariyle kırkımızı doldurduk. Nasıl doğuracağım, doğurabilirmiyim diye endişe ederken benim kızım doğmuşta 40 günlük olmuş bile. Canım, birtanem ne kadar şeker birşey oldu maşallah. Gün geçtikçe güzelleşiyor sanki. Çok güzel bir duyguymuş meğerse anne olmak. Çocuk sahibi olmak hiç düşünmediğim birşeydi aslında. Ama Rabbim iyiki vermiş. Allahım dilerim kimseye evlat hasreti çektirmez ve evlat acısı yaşatmaz. Zor hatta çok zor birşey bunu anne olunca dahada bir anladım.

Geçtiğimiz Cumartesi kızımın mevlüdü vardı. Şükür okutturmak nasip oldu. Uzun zamandır tasarladığım mevlüt şekerlerinide hazırladım kızım için çok şeker oldu. Herkes çok sevdi. Biraz aceleye geldi. Aslında 2 hafta sonra yapmayı planlıyordum ama eşimin işi dolayısıyla geçtiğimiz cumartesi yaptık. Apar topar kalkıştık ama çok güzel oldu. İşte buda şekerlerimizin resimleri...

(Maalesef) Öyle bir geçer zaman ki...

2008-02-18T22:35:00.005+02:00

Öyle bir geçer zaman ki dediğim aynı ile vaki,
Birden dursun istersin seneler olunca mazi,
Öyle bir geçer zaman ki...

Günlere bakarsın katı katı üzerine çekersin perde,
Yoldan geçenler varda her akşam gelenler nerde,
Kara yazı yazıldı sanma insanın da kaderi böyle,
Öyle bir geçer zamanki dediğim aynıyla vaki...

Bir cevap buldun mu sorulara yiğitlikte var yine serde,
Nasıl gaddar seneler geçiyor durduğu yerde,
Sana kara yazıldı sanma insanın da kaderi böyle,
Öyle bir geçer zamanki dediğim aynıyla vaki...

O nedir seni kızdıran memnun edeceği yerde,
Bak bir garip diyorki nerede o yarim nerde,
Anılara kapılıp kanma dünyanın da düzeni böyle,
Öyle bir geçer zamanki dediğim aynıyla vaki...

Bu şarkı gençliğimin baharında bile beni hüzünlendirmeye yeterdi. O zamanlar niye hüzünlenirdim bilmiyorum. Ama bugün artık her dinlediğimde ağlıyorum. Artık 29 yaşındayım ve gerçekten zaman öyle bir geçiyor ki... Aynen dediği gibi: "Bir cevap buldun mu sorulara, yiğitlikte var yine serde; Nasıl gaddar seneler geçiyor durduğu yerde..." Birgün öte tarafa hiçbir hazırlık yapmadan; Azrail 'le burun buruna gelmekten vede sevdiklerimi birbir yitirmekten çok korkuyorum açıkçası...

Deliye Vurdum...

2008-02-17T19:23:00.003+02:00

Nedendir bilmem ama içimde gün geçtikçe büyüyen bu sıkıntı ve yalnızlık duygusunu bir türlü söküp atamıyorum. Kalabalıklar içinde tuhaf bir yalnızlık yaşıyorum. Halbuki çok mutlu olmam lazım. Rabbim nur gibi eli ayağı düzgün bir evlat nasip etti. Nankörlükmü, şükürsüzlükmü yoksa tipik lohusa psikolojisi mi ??? Hala çözebilmiş değilim. İçimde hep bir boşluk var ve ben bu boşlukta yuvarlanıp gidiyorum sanki. Girdap gibi çekip duruyor beni içine. Boğulmaktan ve yitip gitmekten korkuyorum bu boşluğun, bu yalnızlığın içinde. Ve yalvarıyorum Rabbime:

"BEN BENİ BIRAKTIĞIM ZAMAN SEN BENİ BIRAKMA YA RAB..."

Sevgiliye...

2008-02-14T16:41:00.003+02:00

Canımıniçi, biricik aşkım... Aslında 11 Şubat bizim seninle sevgililer günümüzün tarihi. Yani ilk tanışmamızın ve ilk bakışmamızın tarihi. 11 ŞUBAT 2005. O günkü heyecanımı emin ol hiçbir cümle anlatamaz. Yüreğimin nasıl bir kuş gibi havalandığını; ilk görüşte nasıl aşık olduğumu, vurulduğumu...

2005,2006,2007 ve en sonunda 2008... 4 sevgililer günü. Fakat bu sevgililer günü diğerlerinden farklı geçecek. Seninle her sene olduğu gibi Posta Pide'de oturup akşam yemeği yiyemeyeceğiz; Marpuç'ta oturupta çayımızı,sigaramızı içemeyeceğiz; sonrada ayaklarımız ağrıyıncaya kadar Eskişehir turu atamayacağız ama kucağımızda bebeğimizle birlikte akşamleyin birbirimizin gözlerine bakıpta "Seni Seviyorum" diyeceğiz. Yani bu sene bu günü 3 kişi olarak aşkımızın meyvesi Esma Nurumuzla kutlayacağız. Rabbim herkese böyle güzel mutluluklar versin inşallah. Canımıniçi, Birtanecik Kocam.

İyiki varsın be...

SENİ SEVİYORUM ÜLEYYYYYYYYYYNNNNNNNNN :)

Nihayet anneyim...

2008-02-05T21:53:00.000+02:00

1 Şubat 2008 Saat: 00.23 itibariyle canım kızım Esma Nur 'umu dünyaya getirmeyi Rabbim çok şükür ki nasip etti. Rabbim her kadına nasip etsin anneliği. Gerçekten dedikleri gibi anne olunca anladım ne kadar güzel ve ne kadar kutsal bir duygu olduğunu. Annem hep derdi doğurduğun gibi bütün acılarını unutursun diye. Ne kadar zor bir sancı evresi geçirmiş olsam dahi onun sesini duyduğum anda gerçekten çektiğim her acıyı unuttum.

Şu anda günlerimiz birbirimizi tanımakla geçiyor. Ve her geçen gün kızıma olan aşkım, sevgim, şefkatim, hayranlığım gittikçe artıyor :)

Canım Kızıma...

2008-01-28T16:09:00.000+02:00

Tatlım,birtanem, canım kızım benim. Seninle yaptığımız 9 aylık yolculuğun sonuna geldik. Çok keyifli bir yolculuktu bu. Ve sen anneni hiç üzmedin birtanem, hiç eziyet etmedin. Çok akıllı, uslu bir bebek oldun karnımda. İnşallah doğduktan sonrada uslu, akıllı bir kız olursun.

Büyüdükçe hissettirmeye başladın kendini tekmelerinle. Ve her tekmeni, hareketini büyük bir sevinç ve mutlulukla bekledik babanla. Aramıza katılacağını öğrendiğimiz ilk günü hatırlıyorumda ne kadar tuhaf birgündü. Hiç beklemediğimiz bir anda, 18 Mayıs 2007'de giriverdin hayatımıza ve hayatımızı tamamiyle değiştirdin. Babana telefon açıpta ''Ben galiba hamileyim'' dediğimin üstünden aylar geçmiş.

Yarın sabah yatıyoruz seninle hastaneye. Ve ben nasipse yarın bugünlerde seni kucağıma almış olacağım inşallah. Ve inşallah çarşamba sabahıda seni bağrıma basarak çıkmak istiyorum o hastaneden. Sağsalim kavuşalım inşallah birbirimize. Canım kızım, tontiş yanaklım benim.

SENİ ÇOK SEVİYORUM ANNEM:)

Beklemedeyiz Daha...

2008-01-24T15:34:00.000+02:00

Evet hala beklemedeyiz. Yavrumuz doğmamak için ısrar ediyor. Anası gibi üşengeç birşey olacak bu belli oldu. 9 ay 10 günü tam olarak doldurmak niyetinde. Herkes bana kızlar 2 hafta erken gelir dikkat et diyordu ama:)
Dün doktorumuza gittik muayene olduk. Artık salıya kadar gelmezse salı günü hastaneye yatıracağını söyledi. Hayırlısı bakalım. İnşallah sağsalim gelir.

Bebişimizin 2 tane fotoğrafı oldu buraya koymadığım. İlki 26 Aralık'ta çekilmişti, ikincisi dün çekilen fotoğrafı:Gittikçe tontikleşiyor. Yanak yaptı iyice. 3,5 kg olmuşuz bile maşallah. Onun kilo alması bana çok fazla yansımadı şükür korktuğum gibi olmadım. Sadece 7,5 kilo aldım hamileliğim boyunca. 76 ile hamile kalmıştım. Şu an 83,5 kg. yim. Filcik olmaktan çok korkmuştum ama çok şükür korktuğum gibi olmadım.Birde prensesimizin yatağının resmini koyayım buraya. Sabırsızlanıyoruz onu içinde görmek için.

2008 Dönüm Noktam... Hayat ne garip....

2008-01-13T14:01:00.000+02:00

1 Ocak 2008 itibariyle artık resmen ev hanımıyım. Ne kadar sürecek bu olay bilmiyorum. İyimi, kötümü, mutlumuyum, değilmiyim, alışabilecekmiyim onuda hiç bilmiyorum. Sıkılıyorum açıkçası, bazen kendimi çok yanlız hissediyorum, uzaklara bir köşeye atılmışım gibi geliyor bana. Kimse aramıyor, sormuyor sanki sevdiklerim yanımda yok gibi. Annemin rahatsızlığıda öyle kötü oldu ki. En mutlu olacağım bir zamanda, herşeyimi onunla yapacağım, ilk çocuk heyecanımı onunla tadacağım bir anda o maalesef yanımda olamıyor, onunla yapamıyorum hiçbirşeyi ve paylaşamıyorum sevincimi.Şimdilik duygularımı rölantiye almış bir vaziyette gidiyorum. Yinede Rabbimin gücüne gitmesin Allaha şükür ki hayatta annem. Hala ona sarılabiliyorum ya çok şükür...

Ama diğer taraftan bakarsak ayrı bir heyecanda başlamış vaziyette malum ''ANNELİK HEYECANI''. Yarından itibaren her an için doğum yapabilir ve anne olabilirim. Buda ayrı bir mutluluk ve heyecan tabii ki. Hazırlıklarımız tamam sayılır. Kızımın beşiği, eşyaları tamamen hazır onun gelmesini bekliyorlar artık. Doğum çantamda -birkaç ufak tefek ayrıntı dışında- hazır. Artık alarmın verilmesini bekliyoruz. Hayırlısı bakalım Allah cümlemizi kurtarsın. İnşallah kızıma karşı annem gibi bir anne olabilirim. Herşeyini benimle paylaşabilir ve inşallah onun en iyi dostu ve arkadaşı ben olabilirim.

Nihayet...

2007-12-13T12:02:00.000+02:00

Üç gün sonra nasipse evliliğimizin 17. ayını dolduracağız. Zaman su gibi akıp geçmiş ve ben hiçbir şey anlamamışım. Tabii her yeni evlenen çift gibi bizde stüdyoda fotoğraf çektirdik. Ama ben maalesef terzi söküğünü dikemez misali stüdyo fotoğraflarımızı bir türlü hazırlayamadım. 17 ay sonra nihayet 2 gün önce bitirmek nasip oldu. Kocacığım tabii ki bu fotoğraflardan tamamen ümidini kesmiş durumdaydı. Birde hayırlısıyla bastırıp albüm haline getirirsem çok mutlu olacağım.

6 Aralık 2004...........6 Aralık 2007

2007-12-06T11:59:00.000+02:00

Canım aşkım, birtanecik kocam...

Bugün hayatıma gireli, hayatımı kökten değiştireli dolu dolu tam 3 yıl oldu. Dolu dizgin bir 3 yıl. Hiç pişman değilim biliyormusun. Çok şükür. Her ne kadar o zamanlar sana karşı ''haevet'' ler kullanmış olsamda, emin olamasamda birşeylerden - kendimden, senden ve hayattan - içim hep haykırıyordu ''eveeeeeeeeeeet'' diye. Ki çok şükür bu evet nidasını 16 Temmuz 2006 günü herkesin önünde bağırarak söylemek nasip oldu :)

Aşağıdaki sözlerle beni bu aşka davet etmiştin:

BEN BU AŞKIN MİLİTANIYIM

Sizi ateşe doğru koşmaya davet ediyorum bayan. Üstünden sürüldüğümüz toprakları ve saraylara rehin bıraktığımız kalplerimizi geri almalıyız.Geri almalıyız kulağımıza fısıldanan isimleri ve unutmamız için çırpındıkları zihinlerimizi, yoksul evlerde öğrendiğimiz alfabeyi, ceketlerimizin sökük uçlarını, kapılardan önümüzü iliklemeden girme cesaretini, umarsız tarihi, sarhoşluk bilgisini ve kötü vatandaş olma hakkını geri almalıyız. Sözümü?, üstüne söz söyletme kimseye bayan.Silelim gözlerimizden işgalcilerin çığlıklarını ve yalanlarını onların kopartıp atalım kulaklarımızdan. Bütün yeryüzü ülkemizdir bizim ve kurtuluş bir zerdali gibi duruyor dünyanın bütün ağaçlarında. Dünyanın bütün ağaçları aşkımızın özgür topraklarını bekliyor. İnsana, halka, toprağa, havaya ve suya olan büyük aşkımızın topraklarım bekliyor hayat. Ve durmak yok birbirimizin cesaretine doğru sürdüğümüz atlara. Cesaret, ne bol sıfırlı bir çek, ne de üçyiiz kilometre hızla sürülen son model arabadır. Cesaret, senin ellerinden benim ellerime taşınan ısı ve benim gözlerimden sana doğru uçan narin bir kelebektir. Kırılgan ve şeffaf olduğu için gereklidir cesaret ve cesur adımlarımızla şekillenir aşkımız.Sizi kavgamın kenar mahallesine davet ediyorum bayan ve kavganızın kanatlarına kanatlarımı eklemek istiyorum. Uçmak özgürlük sevdalılarının işidir, özgürlük sevdalılarının işidir yüksek duvarların ardındaki bahçelerden meyve çalmak ve padişah çocuklarını ayartıp, onlan kavganın demir bir yumruğuna çevirmek bizim işimizdir. Beş parmağın beşi de birdir birbirimize uzattığımız elde ve tut kalbimi sıkmaktan dolayı terlemiş ellerimi, tut ve onlara dünyayı tanıt. Bütün topraklan, bütün ağaçlan, bütün çiçekleri, bütün hayvanları, bütün köyleri, bütün ışıkları, bütün sesleri tek tek.tanıt ellerime. Ben aşkınızın militanıyım bayan. Çekip fünyesini kalbimin aramızdaki engellere doğru koşuyorum. Birazdan büyük bir patlamayla aydınlanacak gece ve o bir saniyelik aşk en uzun hayatlardan daha uzun kalacak yeryüzünde. Bana kutsallarım için Ölmeyi öğretiniz ve ben hiç sönmeyen bir ateşe avuçlarımızı uzatmanın güzelliğini haykıra-yım size. Bütün güzellikleri haykırayım ve sesim bir sarhoşun hiç ayılmak istemeyen gözleriyle tarif edilsin. Fakat hiç kimsenin tarif etmesine izin vermeyelim içimizdeki yanardağı.Sizi aynı elmayı ısırmaya davet ediyorum bayan. Halkımızın bakışlarıyla kızaran o elmaya kalbimizin atışlarını da ekleyip dünyanın uçlarına doğru atmalıyız. Lübnanlı bir savaşçı avuçlarında sıkıp başka bir toprağa fırlatmah özgürlüğün meyvesini. Etiyopyalı bir bebek bulmalı onu. Bütün bebeklerde çoğalmalı bizim aşkımız. Karanlık hedeflere doğru sıkılan silahların sesini tercih etmelisin "seni seviyorum" cümlesinin yerine. Ve beni hatırlamak istersen bir Çeçen çocuğun gözlerine bakmalısın. Ben ve bütün kardeşlerim, bu 6 milyar kara çocuk, aynı hızla bakarız sevdiklerimizin gözüne. Hızıma hızınızı da katın bayan. Gölgesiz bir hayata inandık birlikte. İnandık birlikte ekmeğin ekmek, ateşin ateş, ölümün ölüm olduğuna. Ve Özgür bir ölüm fikriyle alevlendi hayat. Yeşeren herşeyi tutsak halkların koynunda sakladık ve bir devrimci annesinin cesaretiyle koruduk kalplerimizi. Koruduk kalplerimizi işgal ordularından ve devasa bir bayrak gibi dalgalandı çocuklarımız. Bana çocuklarımızı anla! ve hiç susma yüzlerini yüzüme ezberletirken.Sizi Beyaz Saray'ı yakmaya davet ediyorum bayan. Biz bir çift gövde olarak dünyanın her yerinden aynı anda yürüyebiliriz. Aynı anda aynı cümlelerin şiddetiyle sarsılabiliriz silahlarımızı temizlerken. Bilin ki silahlarınızı sevdim sizin ve tetikte bekleyen gözlerinizi. Siz uyurken başınızda nöbet tutmak istiyorum bayan. Karanlık pusulardan korumak istiyorum düşlerizi. Biz bir doğumun iki ucuyuz ve bir karanfil gibi büyüttük yüreğimizi. Bir karanfil hayata sevdalı. Bir karanfil özgür şarkılar için. Şarkılarınızda bana da yer açın ve daha da genişlesin avuçlarımdaki harita. Serip o haritayı yemek yediğimiz masaya savaş planlan yapalım birlikte. Aşk bir savaştır ve iki kişilik bir ordu bile yeter zafer kazanmaya. Beni zaferinize kabul edin bayan. Yaralarınıza yakın tutun beni ve bir kör kurşunu birlikte ısıralım. Aynı kurşunu bölüşmektir benim aşkım. Cephaneni bitince sizin kurşunlarınızla doldurayım tüfeğimi. Siz tüfeğinizi bir şehri yakmanın çılgınlığıyla doldurun. Koşalım bizden önce koşanların peşi sıra. Aşk bize yoldaş.

İdris ÖZYOL...(BİR OVERLOKÇU KIZA İLANI AŞK)

Bu aşkın militanı olalı kooooskoca 3 yıl olmuş sevgilim....

Şükür...

2007-11-30T15:26:00.000+02:00

Çok şükür sorunsuz bir hamilelik dönemi geçiriyorum. Bugün son yapılan kan ve idrar testlerimide aldım. Herhangi bir sıkıntı yok. Ultrason muayenesinde de birşey çıkmadı şükür. İnşallah son ana kadar böyle gider. Sorunsuzda bir doğum yapar, canıma kavuşurum inşallah.

Ama çok heyecanlıyım bugün hastanede panik oldum sanki doğuma gitmişim gibi bir tuhaf hissettim kendimi. Bakalım o beklenen gün gelip çatınca ne yapacağım. Hayırlısı olsun inşallah. Düşünmesi bile kalbimin atışlarını fazlasıyla hızlandırmaya yetiyor. Ama sonucu çok güzel. Ultrasonda yavrumun burnusuyla ağzını gördüm yan profilden. Yarabbim küçücük kalkık bir burnu, çok güzel dudakları var.Bir doğsun inan severken yerim ben onu:) Canım kızım, minik kuşum benim ne kadar korkuyor olsam da zaman geçsinde sana biran evvel kavuşayım sağsalim inşallah.

Baban ve ben seni çok seviyor ve şimdiden çok özlüyoruz...

Tekrardan Merhaba...

2007-11-21T10:48:00.000+02:00

Çoooooooooooook uzun zamandır buraya birşeyler yazmak hiç içimden gelmedi. Ama bugün dedim artık yeter. Çok şükür herşey güzele gidiyor. Anacığım gün geçtikçe düzeliyor, yavrum içimde gün geçtikçe büyüyor ve ben gün geçtikçe anneliğe bir adım daha yaklaşıyorum ve artık çokta fazla sabırsızlanıyorum. Hele kızımın cumartesi günü o sevimli yüzünü görünce dahada heyecanlanır oldum. Doğum olayından ne kadar korkuyor olsamda artık biran evvel kollarıma sağsalim almak istiyorum yavru kuşumu:) Doktorum normal doğum dedi bakalım Ocağın 15 'inden sonra heran için bekliyoruz.

Bu arada 26 Ekimde kuzenimin dünyalar tatlısı oğlu dünyaya geldi. Canım benim o kadar tatlı ki maşallah. Allah onu anasına, babasına bağışlasın; hayırlı, sağlıklı bir evlat yapsın inşallah.

İçim o kadar yanıyor ki...

2007-09-20T09:11:00.000+02:00

Şu pazartesiden beri ömrümden ömür gitti sanki. Yarabbim insanın annesinin hastalanması hemde ağır bir hastalığa yakalanması ne kadar kötü. Sen bütün annelere şifalar ver Yarabbim. Şu mübarek günde sana yalvarıyorum Allah'ım: Ya Şafi anacığıma ve bütün hastalara acil şifalar ihsan eyle Yarabbim.

İçim o kadar yanıyor ki...İçimden birşeyler koptu gitti sanki.Ve acıda olsa tecrübe etmiş oldum:

Sağlıktan önemlisi yok bu dünyada. Saçmasapan bir sürü şeyden dolayı son zamanlarda eşimi ve ailemi boşuna üzdüm durdum. Saflık işte. Ama bundan sonra hayata daha değişik gözle bakmayı öğrendim. Eski cahilliklerimi yapmamaya çalışacağım inşallah.

Bu Gece Son...

2007-08-29T16:00:00.000+03:00

Bu gece son biraz sonra
Bu kapıdan son kez çıkıp yine kendimi
Vuracağım yollara
Kimbilir kaç kere ıslanacak yüzüm
Elimi tut düşman olma
Ne olur parça parça olmasın içimiz

Mutlu ol iyi bak kendine
Ne olur gözüm arkada kalmasın
Uzun uzun seneler var önünde
Gün gelir sevgilim
Acıya alışırsın alışırsın...

BU GECE SOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOON :(((((((

Göğsüm daralıyor, yüreğim kanıyor, olmasaydı sonumuz böyle...

2007-08-25T14:29:00.000+03:00

Ev arıyoruz, güzel kombili yeni bir ev bulalım taşınıcaz, şehir içinde olsun, kışın donmayalım vs. vs. derken hiç istemediğim halde şimdiki evime 18 km mesafede Sultandere diye tabir edilen, tabiri caizse dağın başı sayılabilecek bir yere 30 Ağustos 2007 Perşembe günü taşınıcaz. Hiç hayal bile etmediğim, aklımın ucundan bile geçmeyen biryer... Umarım iyi olur, alışırım...Yoksa işim çok zor...
Dün başladık eşyaları toplamaya içim çok acıdı ama nafile...

Nihal Bengisu Karaca ve Esra Ekol Külahlı benzerlikleri...

2007-08-22T15:00:00.000+03:00

Nihal Bengisu Karaca' nın 18 Ağustos 2007 tarihli Hürriyet gazetesinde çıkan yazısını okuduktan sonra aramızda ne kadar benzerlikler olduğunu, ortalama aynı sıkıntıları benim ve canım kocamında çektiğini anladım. Benimki bu sene biraz sinirlenir gibi oldu ama artık hayırlısı bakalım ilerleyen yıllarda durum ne olur...

BİR MÜTESETTİRİN TATİL GÜNCESİ

Varan 1: Esenköy'de denizanalı kadınlar plajı Yıl 1994. Yalova'nın Esenköy'ünde, kadınlar plajındayım. Çünkü örtülü bir kadınım. Çünkü yüzmeyi seviyorum. Benim gibi, kapalı olan ve kadın-erkek karışık plajlarda denize girmeyen kadınların çokça itibar ettiği bir yer burası. Fakat yine de gelenlerin yüzde 50'si tesettürlü değil; 'Başımın açık olması, halka açık bir yerde mayo-bikini giymemi gerektirmez' diyen kadınlar da burada. Büfeyi işleten bir teyze var; aynı zamanda plajın sorumlusu gibi. O kadar şirret bir hatun ki, sağ olsun, Esenköy sakinlerinin plaja açıktan seyretmeye meraklı tekne sahiplerini püskürtmüş durumda. Allah'tan plaj çok kötü. Kayalıklarla dolu, yerler taş, tek bir kum tanesi yok; çok denizanası var ve Esenköy denizine düşen her şey akıntı nedeniyle buraya doluyor. İyi ki böyle. Zira, iyi bir yer olsaydı, 'kamuya ait' deyip, 'Biz burada da denize gireceğiz' diye tutturan erkekler olurdu. Oysa şimdi buraya zaten kimse tenezzül etmiyor. Ben bir palet satın aldım, bu sayede çok hızlı yüzebiliyorum, kıyıdan iyice açılıyorum, kıyıdakiler karıncaya dönüşene kadar gidiyorum, orada kaya da, deniz anası da, ana da, yavru da olmuyor. İşte bu. Ölürken gözlerimin önünden geçmesini istediğim film şeridi, bu. Üç-dört yıl böyle sürüyor.
Varan 2: Balayında Bodrum ve Ölüdeniz 1. Evlendim, balayındayız. Nedense, Bodrum'dayız. Bir tekne kiralıyoruz. Amaç vakit geçirmek. Adamlar bizi gezdirirken, Ender (kocanın ismi) denize giriyor, ben de izliyor ve tekne demir attığı için kesilen esinti nedeniyle terliyorum. Sonra o kaptana ve yardımcılarına, "Karımın durumu malum, gördünüz yani, tesettürlü, ne yapabiliriz?" diye soruveriyor. Çok girişken. Kaptan "Ayıpsın kardeş, bizim de anamız bacımız örtülüdür, biz arkadaki odaya gireriz, bacımız rahat etsin" diyor. Oda dediği, iki metrekarelik penceresiz bir yer, ben "Olmaz, hayatta olmaz" diyorum, "Üç kişi oraya nasıl sığacak? Hem nasıl güvenebiliriz?" Bu kadar itiraz ediyorum da, kıyafetlerimin altına da mayomu giymişim, hatta 'her ihtimale karşı' yedek kıyafet almışım... Hani bir fırsat çıkar, bir şey olur... 10 dakika kadar denize giriyorum. Adamlar söz verdikleri gibi teknenin o minicik kâbus odasında bekliyorlar. Üç adam. İki metrekare yer. 10 dakika. Ne bencillik ama. Şu memleket evladına bu kadar çile çektirmek reva mıdır? 2. Ölü Deniz'de, kaldığımız otelin yunus balığı şeklindeki pedallı araçlarını sürerek, kimsenin bizi görmeyeceği kadar açılıyoruz. Yine tedbirli gelmişim. Suya atlıyorum. Biraz yüzüp dalıyorum. Dalgıç kıyafetli bir turist çıkıyor daldığım yerden. "Hello" diyor. "Hello" diyorum çaresiz. 'Efendim, yazılacak bir günah varsa, Ölü Deniz'in kör noktasında da olsan gelir seni bulur' oluyorum. Teselli buluyorum.
Varan 3: Kaptan pek tabii erkek, İsmail Türüt'le Rober Hatemo cabası! İstanbul yakınlarında hafta içi kadınlara hizmet veren bir kadınlar plajı varmış diye duyduk, sevindik. İrili ufaklı kalabalık bir kadın grubu ile birlikte Eminönü'nden kalkan vapura bindik; ben ve bir arkadaşım. Kaptan pek tabii erkek. Vapurun yarısı kapalı kadınlardan oluşuyor. Kaptan arkasını dönüyor, nasılsa bakmıyor diye, yol boyunca oynuyorlar. İsmail Türüt çalıyor, horon tepiliyor, Rober Hatemo çalıyor, sonra Tarkan. Habire oynuyorlar. Bir ara batacağız diye endişe ediyoruz. İndiğimiz yerde kum güzel, deniz de iyi. Fakat gün boyu tekneler kadın getiriyor buraya ve pek tabii tekneyi kullananlar hep erkek. Sahil şeridi geniş, en uçlara gittiyseniz onlarla karşılaşma ihtimaliniz düşük. Ama yine de hoş değil, güvenli değil, gidiş-geliş üç saat horon, kemençe ve İsmail Türüt de cabası. Buna dayanabileceğimi sanmıyorum. Bu kaptanın bir seyir defteri var mıdır, neler yazılıdır üzerine tahminler yürütüyoruz. Esenköy hepsinden iyi, Allah'tan Esenköy var.
Varan 4: Caprice'te kadınlar havuzu ve plajda ilk haşema sınavı 1. Yıl 1999. Esenköy kadınlar plajı kapanalı epey oldu. 28 Şubat sonrasında kadınlara mahsus bütün plajlar kapandı. O çürük çarık kıyıyı özlüyorum. '28 Şubat ve kadın bedenindeki izdüşümü'. Tez konusu olur valla. Yok canım, daha neler... Caprice'deyiz şimdi. İş toplantısı artı tatil. Kadınlara mahsus, kenarları brandalarla iyice çevrilmiş güvenli ve üzeri açık bir havuzu var otelin. Eşim plaja, ben havuza. Ama kadın havuzu bu kadar kalabalık bir kadın yekûnunu kaldıracak kadar geniş değil. Üstelik çalınan müzikler beni rahatsız ediyor. En iyisi Anna Vissi. Bangır bangır Mustafa Sandal, Kenan Doğulu, Serdar Ortaç, Sibel Can, Mezdeke. İnsanın walkman'inden kendi müziğini dinlemesi imkânsız, kenarda hem güneşlenip hem kitap okumak imkânsız. Tamam, King of the Convenience beklemiyoruz, tasavvuf müziği de olmaz burada, ama Paco de Lucia gibi, herkesi az çok memnun edebilecek şeyler torbaya mı girdi Allah aşkına? Başkalarının müziğine mahkûm olmaktan nefret ediyorum. 2. Ertesi gün ilk 'haşema'mı satın aldım. Otelde market-mağaza karışımı bir yer var, oradan. Hem havuz ortamına katlanamadım, hem de plajda tek başına denize girmekten sıkılan kocam ısrar etti. O kadar çirkin ki bu haşema, tarife lisan yetmez. Bir kere başlığı Ku-Klux-Klan'ın kukuletalarına benziyor (2007'de daha iyi modelleri var artık, o ayrı). Neyse ki zaten hamileyim, estetik filan düşünecek halde değilim. Yine de başlığını biraz usturuplu bir şekle dönüştürmeyi başardım. Deniz çok iyi, yandaki otellerden de gelen var. Ayağımdaki paletler ve o garip giysi ile gerçekten berbat görünüyorum ve işte, bir çocuk parmağıyla beni gösterip 'kral çıplak' diyor. Şöyle oluyor: Babasına beni gösteriyor ve "Baba, bu teyze neden böyle giyinmiş?" diye soruyor. Babası da "Parmağınla gösterme oğlum, çok ayıp" diyor, "O teyzenin kişisel tercihi" diye de ekliyor. Kibar adam. Ama o tercih filan deyince, o garip giysi tümüyle üzerime kalıyor. Bu giysiyi seçmekten başka bir seçeneğim olmadığı için, "Kişisel bi şey değil" gibi bir laf ediyorum. Karı koca sonradan çok gülüyoruz bu olaya, hatta espriye malzeme çıktı diye üzerine abanıyoruz bile denilebilir. Ertesi gün ben yine aynı kıyafeti giyip sahile iniyorum ama bu kez ortalarda Andersen masallarından fırlamış bir çocuk yok, büyükler de halden anlayan, insanı gıcık eden bir saygı içindeler, malzeme çıkmıyor. Komedi hafiften drama kayıyor. Kocam "Üzülme, zengin olursam sana bir ada alacağım" diyor. Kazandığını aynı gün yemeyi-dağıtmayı erdem addeden E.'nin ağzından ilk ve son kez duyduğum bir şey bu: Zengin olmak. İslami kesime zengin olma motivasyonu temin etme noktasında kadınların payı sandığımızdan da büyük. Ve tatil, mütedeyyin kesimin modern kapitalizme 'ailece' eklemlendiği en görkemli nokta. Hem kapanalım, hem denize girelim, hem konfor olsun, hem gazoz soğuk gelsin... Adamların eli mahkûm sanki; kapitalizmi dinileştirsinler ki kazanabilsinler; kazanabilsinler ki kapalı karıları mutlu olsun... Oy, oy, oy...
Varan 5: Palamutbükü'nde kimselerin olmadığı yalan! Çocuk büyüdü. Palamutbükü'nde sakin, hoş bir butik oteldeyiz. Knidos Butik Otel. Çocuk havuzda çok eğleniyor. Civarda tenha yerler varmış, 'Kimseler olmuyormuş ama kimseler...' diye duyduk geldik. Çok güzel kır kahveleri var sahi. Yüksek volümlü müzikler çalmıyor; Moğollar gibi, Erkin Koray gibi, hatta Üç Hürel gibi... 70'ten sonrasını saymayı unutmuş, iyi de etmiş bir yer burası. Balık lokantaları da iyi. Ama kimselerin olmadığı bir yalan. Ne kadar gitsek, ne kadar açılsak, birilerinin geçme ihtimali hiçbir zaman sıfırlanamıyor. Güvenli değil. Sonunda bir yer buluyoruz. O kadar dolambaçlı ve girift bir yoldan gidiliyor ki, varabilmek için bazı kayaların üzerinden atlamak gerekiyor. Çocuk kayalardan atlarken düşüyor nitekim, dizi kanıyor. Sonra unutuyor hemen. "Bu ailemle ilk tatilim, çok mutluyum" deyip durması, beni daha da üzüyor. Kabul etmem lazım ki, denize olan sevgimin maliyeti yüksek. Kendi kendine işkillenip her işareti hayra yorduğun ilk gençlik hezeyanları gibi, karşılıksız bir aşk bu. Kocam da sinir olmaya başladı. Örtülü olmam bir kaprise dönüştü. 'Ne yapsam, memnun olmuyorsun' un umutsuzluğuna gömüldü. Tatilde tesettür, konserin ortasında detone olan bir solist gibi. 'Sorumluluk' ve 'Allah'a söz vermiş olmak' gibi şeyler, 'tatil' ambiyansına hiç uymuyor. Beş yıldız adı altında bir tek, 'kadınlara özel havuz' sunan, bu hizmeti doğru dürüst sunamayan yerlere beş yıldız ücreti ödemek hiç de adil değil. Karışık plajlar da 'haşema'nın su geçirir, güneş geçirmez dokusuna, görsel boyutunun elverişsizliğine tosluyor.
Varan 6: Bodrum'da kadın kaptan: Dinimiz kocayı hoş tutmayı emreder! Yıl 2006. Bodrum'da, 55 yaşında bir kadın kaptan buldum. Ölen kocasından kalan küçük tekneyi işleten Ş. Hanım, dört gün bizim için çalışacak. Sabah çıkacağız yola, bizi tenha, kimsenin gelmediği koylara götürecek, ben, oğlum ve E. rahatça denize gireceğiz, akşam geri getirip bırakacak. Kaptan kadın olduğu için benim için sakıncalı bir durum olmayacak; Ender erkek olduğu için ve bir erkeğin örtünmesi elzem olan yerleri zaten mayo altında kaldığı için, Ş. Hanım epey yaşlı olduğu için, hem zaten benim dışımdaki herkes için hava hep hoş olduğu için... Teoride sorun yok. Pratikte var. Ş. Kaptan benim kendisini böyle bir hassasiyetten dolayı tercih ettiğim fikrine bir türlü ayamıyor. İstiyor ki müşterisini en güzel, en iyi koylara götürsün. Sorun şu ki, oraya varmamızdan yarım saat sonra başka kaptanlar da ağzına kadar dolu teknelerle gelip, burnumuzun dibine demir atıyorlar, o vakit ben saklanacak delik arıyorum. Ş. Kaptan'a "Bizi kötü, dalgalı yerlere götür, mühim değil" diyorum, "Yeter ki kimsenin gelmediği yerler olsun." Ş. Kaptan'ın beni iplememek için çok nedeni var: 'Ama beyin de iyi denize girsin, adam bütün yıl çalışmıyor mu, çocuk iyi denizde yüzse olmaz mı, bıdı bıdı bıdı' diyor (Benim de bütün yıl çalıştığımı biliyor oysa). Fakat baklanın can alıcı kısmını sona saklamış. Söylediğine göre, kendisine bir yıl kapalı gelen, ertesi yıl açık geliyormuş. Denizi, güneşi, yüzmeyi seven hanımlar fazla dayanamıyormuş kapalı kalmaya. Para da olunca artık... Çarşaflı gelen kadınlar dirayetliymiş ama. Onlar açılmıyorlarmış. Siz deyin aydınlanma, ben diyeyim tokat. Önemli tespitler bunlar. E. de "İyi dedin abla, ben de açacam artık bu kadını, gelecek yıl söz, açık getirecem" diye bir 'geyik' başlatıyor. Kadıncağız dalgaya maruz kaldığını anlamayıp, bir cesaret, aşk ile bir daha çalıyor: "Benim bir müşterim vardı, senin gibi böyle neşeli, tatlı dilli. Karısı da böyle senin karın gibi kapalı... Kaderi benzemesin. Adam gezmeyi eğlenmeyi severdi, kadın da ona uymazdı, herif gitti kendine böyle gezmeyi eğlenmeyi seven, sarışın, civelek uyumlu bir ikinci hanım aldı. Ara ara gelir ikinci karısıyla. Yaa kızım. Kapanmak iyi de, koca kısmını da üzmemek lazım. Hem dinimiz kocayı hoş tutmayı emreder diye bilirim ben şu kıt aklımla..." Ş. Kaptan'ı seviyorum. Hiç ticari zekâsı yok ve hiç Serdar Ortaç dinletmedi bize. Belkıs Özener çaldı, hiç değilse. "Müziği kapatır mısın?" deyince de terslenmedi. Lakin vakitlice susmayı bilmiyor, konu geyik meyik derken iyice bereketleniyor. Bir ara koca alıyor sazı: 'Anın içinde olmayan, Allah'a yol alamaz' gibi, 'Şükrü olmayanın kulluğu da su götürür' gibi, anlamlı anlamlı şeyler... Haydaaa... Yüzeyde kulaç atma hevesimin kursağımda kaldığı yetmemiş gibi, bir de derinleşeceğiz öyle mi? Allah'ın ipine sarılın diyor âyet. Güneş yağı ve deniz suyu ile karılmış, kumdan bir ipi kastediyor değil herhalde. Pardon. Ben sadece biraz yüzmek istemiştim. Sınırlarımı delmeden yüzmek istemiştim... Bu arada berbat müziklere maruz kalmadan yüzmek... Sorun değil. Keep walking. Bu son olsun.
Varan 7: Ben olmayınca sular daha berrak, kimsenin suyu bulanmıyor Yıl 2007. Alternatif turizm hizmetleri arttı diyorlar. Hatta komik yaygaralar kopuyor. Onlarca kadın küçük bir havuzda. Üç hizmeti beş yıldız fiyatına kakalamaca. Alternatif. Bildiğim bir hikâye. Fazla anonim. Bol kakofoni. Canım tatile çıkmak istemiyor artık. Bizim 'bey' de arada bir Solar Beach Club gibi yerlere gidiyor; erkek arkadaşlarıyla, erkek erkeğe kamp yapıyor, trekking'e merak sardı, Çamlıhemşin, yayla turizmi vs. Elinden geleni yaptı. Yorgunluğumu onun sırtına hamledecek değilim. İyi bir adam. 'I know what you did last summer' tadında bir gerilimi hak etmiyor en azından. Ne yapalım? Ölürken gözümün önünden geçeceğini umduğum film şeridi için, başkaca kareler bulurum ben de. Erkek gibi çalışırım, al sana kare. Üstelik güzel bir oğlum var. Bütün yıl yüzdü oğlum. Olimpik havuzda yüzme dersleri aldı. Sünger Bob kare pantolon izliyoruz birlikte. Ben aradan çekiliyorum ve görüyorum ki ben olmayınca, sular daha berrak, kimsenin suyu bulanmıyor artık. Bir zamanlar örtülü olmak hiç de kişisel bir şey değildi. Ama hayat artık çok farklı. Kışta ve yazda, işte ve evde, evlilikte ve tatilde. Artık hayat, kişiye özgü bir bencillik biçimi olarak algılıyor örtünmeyi. Oysa hâlâ, hiç de kişisel değil bu. Deniz'den ayrılıyorum, kendiliğinden oluyor bu. Nasıl derler, ilişkimiz yürümüyor...
Hürriyet
Yayın Tarihi : 18 Ağustos 2007 Cumartesi

Esmamız Geliyoooooooooooorrrrrrrrrrr..........

2007-08-21T17:04:00.000+03:00

Dün itibariyle öğrendiğimiz bilgilere göre aşkımızın meyvesi olarak nasipse bir kız çocuğu getireceğim dünyaya :)

Canımın Pazar Sürprizi:)

2007-08-20T16:28:00.001+03:00

Canım kocam sağolsun bana bir pazar sabahı sürprizi yaptı. Beni 13 ay 3 gün evvel ikimizde daha henüz 2 saatlik evli, çiçeği burnunda bir gelin-damatken gittiğimiz Posta Bahçe 'ye sabah kahvaltısına götürdü. Çok güzel, çok keyifli bir kahvaltı oldu ikimizede. Ne zamandır istiyorduk fakat bir parça şehirdışında olduğundan ve ulaşım imkanımızında olmadığından dolayı ertelemek zorunda kalmıştık.

Geçen sene 2 kişi gitmiştik, dün 2,5 kişi olarak gittik:) Nasipse seneyede tam 3 kişi olarak gitmeyi planlıyoruz.

Çakkıdı, çakkıdı,çakkıdı,çakkıdı...

2007-08-17T12:05:00.000+03:00

Buralardan hemen gidesim var,
Yeniden başlamak hevesim var,
Ne varsa attım içime,
Cart diye gülesim var.

Katlanıyoruz herkes gibi malum,
E açıklarımız kaçıklarımız var,
Ama hem kel hem fodul takımını,
Hart diye yiyesim var.

Çat diye çatlamak üzereyim.
Neresinden tutup da düzeleyim?
Ortağı olmuşum düzeneğin,
Kendimi boğasım var.

Çat diye çatlamak üzereyim.
Neresinden tutup da düzeleyim?
Ortağı olmuşum düzeneğin,
Herkesi oyasım var.

Bunlar benim fikrim mi?
Kısa metraj filmim mi?
İrfanım mı ilmim mi?
Yuh diye sövesim var

Zihin oyunlarım mı?
Resmi duyumlarım mı?
Koyun oyunlarımı,
Kah kah gülesim var.

Çat diye çatlamak üzereyim,
Neresinden tutup da düzeleyim,
Ortağı olmuşum düzeneğin,
Kendimi boğasım var.

Çat diye çatlamak üzereyim,
Neresinden tutup da düzeleyim,
Ortağı olmuşum düzeneğin,
Herkesi öpesim var.

Hiç umut yok mu ?
Herşey boş mu?
Dünya alem
Dut gibi sarhoş mu?

Çat diye çatlamak üzereyim,
Neresinden tutup da düzeleyim,
Ortağı olmuşum düzeneğin,
Kendimi boğasım var.

Malum Pazartesi Sendromu...

2007-08-06T12:17:00.001+03:00

Güzel geçen bir Pazar gününün ardından işe gelmek hiçte kolay birşey değil. Hatta iğrenç. Hayırlısı bakalım 10 senedir çalışıyorum hala alışamadım bu pazartesilere.

Dün misafir açısından bereketli, aynı zamandada hareketli bir gündü. Kardeşlerim kahvaltıya geldi. Sonra küçük görümcem Zeliha ve tatlı kızı İclal geldi. Güzel bir kahvaltının ardından muhabbete koyulduk. Küçük yeğenimiz İclal'i bolbol sevmeye vakit bulabildik. Yavrum Allah nazardan saklasın pek tatlı olmuş. Kışlık fasulye almıştık onları ayıklayıp koyduk dolaba. Biraz derledik topladık ortalığı. Derken yemek telaşesi girdi araya bir baktım saat 11 olmuş. Nasıl geçtiğini anlayamadan. Cumartesi günleri işten çıkarken bir ferahlama hissediyorum kendimde, sanki o haftasonu hiç bitmeyecek ve malum Pazartesi hiç gelmeyecek gibi geliyor bana. Ama...

Geçen hafta...

2007-08-04T15:30:00.000+03:00

Geçen hafta yaşadığım ve yazamadığım birkaç şey daha var:

Bunlardan biri sevgili kuzenim, müzmin bekar Servet Abimin nihayet evlenmesiydi. 200 bilmem kaçıncı kız görme muhabbeti nihayetinde 4 ay önce sonuç verdi ve yıldırım gibi bir nişan-düğün süresiyle 4 ayın sonunda 30 Temmuz 2007 Pazartesi günü Saat: 15.00 'te dünya evine girdi. Rabbim dilerim mesut bahtiyar eder, bir yastıkta kocatır.
Diğer 2. olay ise 2002 senesinden beri tanıdığım; belkide bu dünyada tek arkadaşım, tek dostum canım Canan'ımın dünyaevine girmesiydi.Canım mutlu ol yeter ki.Bir ömür boyu.Çünkü sen bunu gerçekten hakettin.3. önemli olaya gelince: Karı-koca ortalama 1 senedir düşündüğümüz fakat bir türlü karar veripte okey diyemediğimiz birşey yaptık ARABA aldık. Artık bizimde bir arabamız var çok şükür. Kırmızı bir Spring arabamız oldu. Dün gece Saat: 01.00 sularında annemleride alıp şöyle bir şahintepesine doğru uzanıp hayırladık arabamızı.Ve şimdi savulun Eskişehir'liler artık bende varım bu trafikte:)Bu arada ben hiç bizim ufaklıktan söz etmez oldum dimi. Tatile gitmeden önceki hafta dr.a gittik.Allaha şükür herşey iyi gidiyor. Kıpır kıpır bir bebeğimiz var maşallah.10 cm olmuş boyu ama cinsiyetini göstermedi tam olarak bize. Belki bu gidişte öğreniriz nasipse.

Yağ yağ yağmur...

2007-08-02T17:36:00.000+03:00

Çocukken söylediğimiz bir tekerleme vardı ya: ''Yağ yağ yağmur, teknede hamur, ver allahım ver, sicim gibi yağmur...'' bende neredeyse dua haline gelmek üzere bu tekerleme. Bitirdi beni bu sıcaklar be. İşyerimin havasızlıkları, imkansızlıklarıda tuz-biber oluyor bu bunalımlarıma. Allaha çok şükür bugün biraz estiriyorda bizi ferahlatıyor. Sabah işe gelirken biraz ürperdim ve üşümenin ne kadar güzel birşey olduğunu birkez daha anladım. Menapoz teyzeler gibiyim aynı. İş yerimde dibimde sürekli 1960'lardan kalma bir vantilatör, ağzıma dayalı buz gibi bir su şişesi; evde bütün cam kapı açık sürekli bir cereyan hali, üzerimde bulabildiğim en açık ve en hafif kıyafetler, kocacığımla sürekli cereyan tartışması halinde geçen akşamlar... Halim, ahvalim bu açıkçası. Allah sonumu ve dünyacak sonumuzu hayreylesin ve bizi bu küresel ısınma zilletinden biran evvelde kurtarsın inşallah.

Rüzgar gibi geçen bir haftanın ardından...

2007-08-01T17:42:00.000+03:00

İşte geldim buradayım. Dediğim gibi herşey çok güzel oldu. Kocacığımla birlikte çok harika bir tatil geçirdik çok şükür. Tabii herkes gibi bizede çok az geldi bu 1 haftalık zaman,hiç yetmedi.Birbirimizle uzun zamandır bu kadar başbaşa kalamamıştık. Belkide bundan sonra ancak çoluk çocuğu evlendirince bu kadar uzun başbaşa kalabileceğiz. Ama bunada şükür.Ya hiç gidemeseydik. Tavsiye ederim Kuşadasını herkese güzel, şirin biryer. Birde WC ücretleri ve şişe su ücretleri bu kadar pahalı olmasa hepten güzel olacak. Sıcaktan aşırı derecede su tüketmek zorunda kalıyorsunuz ee tabi haliyle bunun sonucundada WC ye gitme ihtiyacı doğuyor. 1 YTL ye su alıyor, 1 YTL ye kanalizasyona bu suyu geri iade ediyorsunuz. Epey bir para harcadık bu su ve WC olayına.
Salı sabahı saat 7,30 gibi indik Kuşadasına. Pansiyona yerleşmek için bir parça bekledik ama olsun. Güzelce karnımızı doyurup saat 10 gibi kendimizi denize attık tabii ben atamadım. Kocam biraz denizle hasret giderdi. Sonra pansiyona geri döndük. Yolda bizi bir promosyon şirketi çevirdi.Dediki şanslı 5 aileden biri sizsiniz sizi alıcaz işte ne bileyim 7-8 tane havuzu olan tatil köyümüze ücretsiz götürecez.Eğer akşam kalırsanız açık büfe yemeklerimizden yiyebileceksiniz de şuda buda diyerekten gözümüzü boyadılar.Bizde kocamla Kuşadasına daha yeni düşmüş iki aynalı sazan olarak kabul ettik.Etmez olaydık tam bir reklam tuzağının içine düşmüşüz.Meğerse adamlar bize bir nevi tabiri caizse devremülk ittireceklermiş.2 yada kendimi kaybetmişim 3 saat filan tesisi tanıttılar, gezdirdiler.Allahtan sonunda bir tek havuza girmeye bize izin verdiler de biraz serinleme şansı bulabildik.Ve ben hayatımda ilk defa havuz ve haşema deneyimini burada edindim. Sonra bizi çarşıya bıraktılar sağolsunlar klimalarından 35 derece sıcak hava üfleyen eski bir 0302 mercedes otobüs ile.Bizde kendimizi Migrosa attık serinlemek için.Bir parça alışveriş yaptıktan sonra 8,30 gibi pansiyona döndük. İkimizde sonrasını hatırlamıyoruz kalktığımızda çarşamba sabahı saat 9 u gösteriyordu. Resmen yorgunluktan ölmüşüz.Bu alttaki resimler o bahsettiğim yerden görüntüler.
Çarşamba günüde Kuşadasının merkezini gezdik, deniz kenarında o muhteşem gün batımını kocamla beraber izledik ve Osmanlılar zamanında karakol olarak kullanılan Güvercinadayı ziyaret ettik.

Perşembe günü saat 5 e kadar pansiyondan çıkmadık. 5'ten sonra deniz kenarına gittik. Kocam yine yüzdü ben yine sahilde oturdum ve fotoğrafçılık yaptım.

Cuma günü artık daha fazla kıyıda oturup fotoğrafçılık yapmaya dayanamadım açıkçası.Deniz kenarında birkaç tanede haşemalı abla görünce cesaretim yerine geldi ve bende haşemayı girip sonunda yüzmeyi bilmesemde denize girmeye karar verdim. Çok zevkliydi ama o tuzlu suyun genzine, ağza, burna kaçması hiçte iyi değildi. Sabah 10 dan akşam 6 ya kadar deniz kenarında keyif yaptık.Tabi sonuç malum ellerim, ayaklarım ve ayak bileklerimle, yüzümün örtü dışında kalan yerleri bronzlaşmış vaziyette kalan yerler ise bembeyaz. Sanki ellerimde kahverengimsi eldiven, ayaklarımda yine o renkte çorap, yüzümdede kahverengi bir maske varmış izlenimi veriyorum şuan için. Emin olun eşarbı çıkarınca çok komik bir hal alıyorum.(Dün kardeşlerim,anam ve babam beni ilk defa öyle gördüler ve bana bakanlar hep krize girdi.) Cumartesi günü ise Efes ve Selçuk' u gezelimde aklımızda kalmasın dedik. Sanki her köşeden bir efesli, osmanlı yada ne bileyim bir papaz fırlayıpta gelecekmiş gibi geldi bana buram buram tarih kokuyor heryer. Çok mistik bir havası var. Efes Harabelerini, İsa Bey Camiini vede St. Jean Kilisesini gezdik buralarda. Ve çok zevkli birşey daha yapıp Efes'ten aşağıya inerken faytona bindik. Hiç binmemiştim çok güzel birşeymiş. Fakat o sıcakta çok gezince beni bir baş ağrısı tuttu ölüyorum zannettim. Pansiyona gelince kafamı soğuk suyun altına soktumda rahatladım Allah'a şükür.

Ve işte final maalesef Pazar günü. Hiç istemedik o günün gelmesini fakat o büyük bir ısrar ve hızla geldi çattı. Saat 13.00 gibi pansiyonla ilişiğimizi kestik. Sonrada final gününde Kuşadası'nın çarşısını gezelim biraz daha dedik. Kah oturduk bir yerlerde, kah dolaştık. Kendimize birde son gün kıyağı yaparak gün batımı tekne turu ayarladık ve böylecede tatilimizin finalini yapmış olduk. Allah yine,yeni,yeniden tatillere ulaşmayı herkese nasip etsin inşallah.Ve son olarakta bana böyle bir fırsatı sunan, istediğim herşeyi yapan; her canımın çektiğini usanmadan arayıp bulan; nazıma,cazıma katlanan canım kocama, birtanem, canyoldaşıma sonsuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuz teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Lan seni çok seviyorum be...

Uzanmışım kumsala, güneş damlar içime...

2007-07-21T09:38:00.000+03:00

Evvvveeeeet nihayet tatile çıkıyoruuuuzzzzzzzzzz. Pazartesi akşam saat: 10.30 'da Kuşadası 'na doğru yola çıkacağız inşallah. Çok sevinçliyim. İçim kıpır kıpır. Çok ihtiyacımız vardı bu tatile. Herşey güzel olacak inşallah.

BİR ŞARKISIN SEN, ÖMÜR BOYU SÜRECEK...

2007-07-16T14:43:00.001+03:00

Canım kocam, birtanem, canyoldaşım, hayat arkadaşım. Bugün tam bir sene oldu seninle aynı yastığa başkoyalı. Rüya gibi geçen, bir türlü nasıl geçtiğini anlayamadığım koskoca 365 gün... Bu zaman zarfında nemi oldu. Sen benim için hepten vazgeçilmez oldun, sana olan sevgim o kadar arttıki şu anki sevgime bakarak 15 ay süren nişanlılığımız boyunca seni ne kadar az sevdiğimi anladım. Birde iki kişiyken 3 kişi olduk. 3. kişi maalesef daha varlığını bize gösteremiyor altı ayı kaldı ama biz biliyoruzki o bizi duyuyor oda bu sevincimize ortak oluyor. Çok şükür çok mutluyum seninle. Allahım seni benden madden ve manen asla almasın inşallah, yokluğunu göstermesin. Çünkü o gün emin ol bende olmam, olamam bu anlamsız dünyada. CANIM BENİM SENİ ÇOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOK SEVİYORUM...

Doğum Günümde geçti hatta üzerinden birkaç gün bile geçti...

2007-07-16T14:24:00.000+03:00

12 Temmuz 1979 Perşembe günü Saat: 21.30 sularında açmışım gözlerimi dünyaya. Çok şükür Rabbim beni çok güzel, çok iyi bir anne-babanın evladı olarak göndermiş dünyaya. Onları çok ama çooooooooooooook seviyorum. Rabbim Onların yokluğunu bana göstermesin inşallah.
Buradan doğum günümü kutlayan herkese başta sevgili eşime (bana gönderdiği çiçeğin resmini burada paylaşmak isterdim ama ilerleyen günlerde inşallah, çünkü hala fotoğraf konusunda dijitalleşemedik), aileme, akrabalarıma, arkadaşlarıma herkese çok teşekkür ediyorum beni çok memnun ettiniz. Özellikle Yeşim Yengeme ve Koray abime bloglarında benim için yaptıkları sürpriz içinde çok teşekkür ediyorum çok mutlu oldum görünce, çok şaşırdım. (Link koymak isterdim buraya ama maalesef bloggerda daha o kadar başarılı değilim)

Suçluyum...

2007-07-10T13:50:00.000+03:00

Koray Abi suçluyum biliyorum ve emin ol vicdanımı rahatlatmak istiyorum. Yüzüm olmadığından ne bloggerına, nede msnine msj yazabiliyorum.İşte söylüyorum:

''DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN,MUTLU OL SENELERCE...''

Havalar yine sıcak oldu be ya....

2007-07-10T13:46:00.000+03:00

Pazartesi Sendromu...

2007-07-09T15:34:00.000+03:00

Çok güzel geçen bir pazar gününün ardından işe gelmek... Zor be ya hemde çok zor. Pazar günümüz canımın beni saat: 11 sularında uyandırmasıyla güzel bir şekilde başladı. Evlendiğimizden beri hep niyetine girdiğimiz fakat hiç yapmadığımız balkonda kahvaltı keyfini nihayet bu pazar gerçekleştirebildik. Şiddetli esen rüzgar çaydanlığımızı devirdi ama olsun onun dışında çok güzeldi, çok keyif aldık. Daha sonra akşamdan niyetine girdiğimiz Cumartesi günü anahtarları teslim edilen Ihlamurkent Konutlarını gezmeye gittik. (Aslında ben büyük bir önyargıyla gitmiştim ama ne diyeyim evler tek kelimeyle mükemmel olmuş. İkimizinde ağzı açık kaldı. Buradan emeği geçen herkesi tebrik etmek istiyorum. Hiçbir detay ve kaliteden ödün verilmeden, mükemmel bir şekilde yapılmış. Çok modern, çok güzel bir site olmuş.) Ortalama 4-5 km. lik bir yürüyüşten sonra saat: 19.00 civarlarında eve topuklu ayakkabılarımdan dolayı sürünerek geldim. Yemekti, dinlenmeydi derken bu seferde eşimin teyzesinin bahçelerine gitme işi çıktı. Saat 20.00 sularında tekrar yola koyulduk. Fakat bu sefer temkinli davranıp yanıma terliklerimide aldım ve otobüsten iner inmez ayağıma terlikleri geçirdim. Hoş bu seferde terlikler 2 ayak baş parmağımı haşat ettiler ama ne yaparsın kader. Akılsız başımın cezasını bugüne kadar hep garibim ayaklarım çekmiştir ve halada çekmeye devam ediyorlar. Neyse gece 12 'ye kadarda bahçede oturduktan ve 2-3 kilo yemeklik kabak topladıktan sonra evimize geri döndük. Ve ben bunca yorgunluğun ardından yatağa nasıl yattım, nasıl uyudum bilemeden sabah saat: 08.00 'de saatin acı acı çalmasıyla bu meymenetsiz Pazartesi gününe başlamış oldum. Allah'tan saat 4 oldu ve benim 2,5 saatlik bir mesaim kaldı. Sonra evime ve eşime kavuşabileceğim çok şükür.

Geçen gün bir bloğu gezerken aşağıdaki şu yazıya rastladım. Çok güzel benim çok hoşuma gitti. Matrak birşey:

Bir karafatmanın günlüğü

Dün gece yine ölümle burun buruna geldim. Kendime bir zarar geleceginden değil ama karım Cemile ne yapar sonra. Biz akşam yemeğimizi genelde saat 11-12 gibi yerdik, ama ev sahiplerimizin misafiri geldiğinden geç vakitlere kadar oturup yatmadılar. Neyse ki konukların gitmesiyle birlikte uykuya daldılar. Bir süre ortalığın sakinleşmesini bekleyip, yiyecek toplamaya başladım. Bugün misafirler geldigi için menü çok zengindi. Pasta ve börek kırıntılarına bayılırız. Her neyse ben nevaleyi toplarken birden mutfağın ışığı yandı ve "Aaaaaa! Karafatma" diye bir ses duydum. Salak adam, ben bir erkeğim Fatma da nereden çıktı. Benim adım İsmail. Böyle şeyler delikanlıyı bozar. Hadi beni karımla karıştırdın diyelim. Sen ne kadar korkak bir adamsın. Benim kaç katım büyüklüğünde olmana rağmen bu bağırış da ne böyle? O korkunç sesin kesilmesiyle birlikte,sanki ben ona bir şey yapmışım gibi beni kovalamaya başladı. İnanın o kadar da dikkat ediyorum, tabak, çanak bardak üzerinde dolaşmamaya çünkü bu dingilin karısı çok titiz. Bazen diyorum ki bu gıcıkların misafiri geldiğinde git ortalarda dolaş böylelikle utanılacak duruma düşsünler..Ama yapamıyorum işte. Ne olursa olsun, ekmek yediğin tekneye kötü gözle bakmamak gerekir. Ben eve geldigim ilk yılları hatırlıyorum da ne güzeldi o günler. Rahmetli kayınbabam ve kayınvalidem beni evlerine kabul etmişlerdi. O zamanlar rahattık, çünkü ev sahibimiz Rıza Amca kördü. Bu sebeple evin her yerinde serbestçe dolaşabiliyorduk. Hatta Rıza amcayla aynı sofrada yemek yediğimiz günlerde oldu. Gerçi bizleri görebilseydi nasıl davranırdı bilmem ama o hep yüreğimizde yaşayacak. Rıza amcanın durumu pek iyi sayılmazdı, memur emeklisiydi. Bu evde rahmetli karısınınmış, bu yüzden yiyecek konusunda bu kadar fazla seçeneğimiz yoktu. Ama daha mutlu ve huzurluyduk. Rıza amca bir gün görünmez bir kazaya kurban gitti.Gerçi onun için bütün kazalar görünmezdi. Rıza amcanın toprağa verildiği gün biz de oradaydık. Karşı komşusu Osman Zeki bey bize geldiğinde ceketini asmıştı. Biz de bunu fırsat bilip ceketin cebine girdik. Ardından Osman Zeki beyle birlikte mezarlığa dogru yola koyulduk. Riıza amcanın üç tane oğlu vardı ama bugüne kadar sadece nüfusta gözüküyorlardı. Hayırsızlar daha ilk günden evi satışa çıkardılar. Evi şu anda oturan adam ve karısı satın aldı. Eve ayak basmalarıyla kayınbabamı ve kayınvalidemi öldürmeleri bir oldu. Adam sonra iğrenerek cansız bedenleri kağıda sararak çöpe attı. Sanki kendisi çok temizmiş gibi. Halbuki tuvaletten çıktıktan sonra ellerini yıkamadığına defalarca şahit oldum. Şimdilerde kendine üzerinde rahmetli kayınvalidemin resmi olan bir ilaç almış, durmadan üzerimize sıkıp duruyor Kayınvalidem Sultan hanım gençliğinde fotomodel olduğu için bu tür ilaçların üzerinde resmi bulunuyor. Hatta bir iki reklam filminde de oynamıştı. Ama evlenince mecburen bıraktı. Çünkü kayınbabam tam bir Osmanlı erkeğiydi. Bugüne kadar rahmetli Rıza amcanın anısına bu evde oturduk, artık daha fazla dayanacak halimiz kalmadı. Eşe dosta haber saldık. Kendimize göre bir ev bulur bulmaz taşınacağız buradan. Belki de sizin evinize yerleşiriz hayat bu belli mi olur?

Rahat Uyu Barış Akarsu...

2007-07-05T09:50:00.000+03:00

İnanamadım ya akşam duyduğumda ateş gibi düştü içime. Bu kaçıncı kurban ya bu trafik terörüne. Ne zaman bitecek aslında en büyük terör olan bu trafik terörü. Daha kimlerin böyle canı yanacak. Allah taksiratını affetsin. Daha 1979 doğumluydu hayatının baharında gitti. Takdir-i İlahi... Mekanın cennet olsun. Seni hiç unutmayacağız...

Uzun zaman oldu görüşmeyeli...

2007-07-04T16:55:00.000+03:00

Çok uzun zamandır yazamadım birşeyler. Ya canım istemedi, ya vaktim olmadı. Bugün nihayet biraz vakit ve istek buldum kendimde. Geçtiğimiz ortalama 15 günlük zaman zarfında Allah' a şükür babacığımın başından geçirdiği küçük bir operasyon dışında kötü birşey olmadı. Şimdi iyi çok şükür yarası iyileşmek üzere. Gerisi hep aynı sabah kalk,işe gel, çalış çalış, akşam eve git, yemek telaşına giriş, yemeği bitir, sofrayı topla, televizyonun karşısına geç,11-12 'ye kadar seyret, vur kafayı yat. Kısaca 24 saatim bu şekilde geçiyor. Değişik birşey yok yani.

Bu arada bizim bebişimizde bugün 10 hafta 3 günlük oldu. 2,5 ayı tamamladık Allah' a şükür bir problem olmadan. İnşallah hep böyle geçer.

Birde benim çekemediğim bazı şeyler oluyor. Kuzenler blogları değiştiriyor. Özelliklede Yeşim Yengem çiçek bahçesi gibi cıvıl cıvıl bloglar hazırlıyor. Fakat benim ki hala böyle ben anlayıpta hala birşeyler, janjanlar katamıyorum bloğuma ya. Olmaz ki ama ya:(

Geçen Cuma günü trafik kazası geçiren Barış Akarsu içinde ne kadar üzüldüğümü söylemeden geçemeyeceğim. Rabbim umarım onu gençliğine, sevenlerine ve ailesine bağışlar. Allahım biran evvel sağlığına kavuşturur inşallah.

Yeni birşey yok...

2007-06-20T13:20:00.000+03:00

Bu aralar değişik birşeyler yok hayatımda. İki gündür sabah bulantılarımın olmayışı ve midemin yanmaması dışında. Şükür iki gündür gözüm açık tıpkı hamilelikten önceki gibi dinç hissediyorum kendimi.

Bugün aşkımda yok buralarda kendimi bu yüzden çooooook yalnız hissediyorum. Emirdağ'a gitti akşamada gelecek ama olsun aynı şehrin içinde aynı havayı soluyamıyoruz ya o çok zor geliyor bana. Rabbim ebedi yokluğunu göstermesin inşallah. Allah kimseyi sevdiğinden ayırmasın.

Biraz deniz, Biraz uyku...Bütün isteğim bu...

2007-06-14T14:17:00.000+03:00

Sıkıldım, yoruldum...Tatil zamanım geldi artık. Ne işe gelesim var, nede iş yapasım. Bu sabah canımıniçi işe gittikten sonra yarım saat kadar daha uzandım,camı açtım. Sanki dışardan resmen deniz kokusu gibi ferah bir koku geldi burnuma. (Hoş deniz olmasada olur bir akarsu, bir göl ne bileyim yeter ki Eskişehir dışı olsun birde yanımda kocam olsun başka birşey istemem.) Bu koku beni direk geçen seneye, balayı günlerimize götürdü(Yukarıda bu günlerden birkaç kare mevcut). Ne güzel günlerdi ya. İçim bir tuhaf oldu. O an işe gitmemek ve kendimi yine o zamanlarda bulmak için neler vermezdim ki... Ama gerçekler acıdır. Saat 9 da cep telefonumun alarmıyla yine o gerçeklere dönmek zorunda kaldım. Ve sonuç yine işteyim, çalışıyorum ve önümde bitmesi gereken bir sürüüüüü iş var.

Bulantılar, Bunaltılar...

2007-06-13T15:44:00.000+03:00

Bugün bulantılarım had safhada. Bu bulantılara birde baş dönmesi ve mide yanması eklenince gerçekten çekilmesi çok zor bir hal alıyor bu durum. Hoş şükürsüzlük yapmamak lazım. Allahım beterinden saklasın.

Annelik... Anladımki hiçbir safhası kolay değil. Rabbim boşuna anaların ayaklarının altına sermemiş cenneti. İnşallah bizde yavrularımızı iyi yetiştiren ve cenneti hakedebilen annelerden oluruz.

Dün gece rüyamda kendimi hiç acı çekmeden doğum yapmış olarak gördüm. Bir kız evlat getirmişim dünyaya. Kara kara saçları vardı. Almış kucağıma emziriyordum ve çok bol şekilde sütüm geliyordu. Hayrolsun. Rüyada bile olsa beni heyecanlandırmaya yetti bu gördüklerim. Bu şekilde Rabbim bana rüyalarla anne olmanın heyecanını, sevincini öğretiyor herhalde. Çünkü ben anne olmayı gerçekten istemiyor, daha zamanı olmadığını düşünüyordum. Hayırlısı buymuş demekki. Çünkü bende bulunan bir rahatsızlık yüzünden anne olmak için bayağı uğraşmam gerekiyormuş aslında. Doktor bu yüzden çok şanslısın dedi. Demekki dualarım kabul olmuş. Her zaman için Rabbime evlat hasreti çektirme, bizi evlat yokluğuyla terbiye etme diye niyazda bulunurdum. Çok şükür. İnşallah sağsalimde kucağımıza alırız.

2. Resim Geldi...

2007-06-12T15:35:00.000+03:00

Cuma günü doktorumuza gittik tekrar kontrole. 2. resmi çektirdik ve bebeğimizin kalp atışlarını dinledik. Allahın bir mucizesi ya 1 cm. 'den küçük birşey şu an yavrucuk ama kalbi aynı benim gibi muntazam bir hızla atıyor. Çok şükür herhangi bir problem yok hep böyle problemsiz gideriz inşallah.

Babam hala Isparta'da.Henüz gelmedi. Yarın gelecek inşallah. Bu sebepten ötürü annemi ve kardeşlerimi hafta sonu bizde misafir ettik. 2 akşam kaldılar. Güzel vakit geçirdik. Yazık cumartesi günü ben işteyken yine bir sürü işler yapmışlar. Sağolsunlar canlarım benim. Sözde misafirliğe geliyorlar ama daha çok yoruluyorlar.

Karayip Korsanları 3

2007-06-07T16:49:00.000+03:00

Canım kocam sağolsun bana sürpriz yaptı ve Salı akşamı beni - özellikle sinemada izlemeyi çok istediğim - Karayip Korsanları 'na götürdü. 3 saat sürdü ama değdi. Çok beğendim. Görsel efektler çok başarılıydı. Ama sonu biraz hüzünlüydü. Ne o ya 10 yıl ayrı kal, 1 gün görüş. Allah muhafaza ben kocamın hasretine dayanamam öyle birşey olsa. Allah kimseyi sevdiğinden ayırmasın inşallah.

Sonunda Başladı...

2007-06-05T15:45:00.000+03:00

Benim yavrum pek uslu herhalde bana eziyet etmeyecek derken sonunda bebeğimiz 6 hafta 1 günlük olunca eziyetlerine başladı. 2-3 gündür içim bir tuhaftı ama bugün resmen bulantılarım başladı. Allahım ne kötüymüş ya kafamı sağdan sola çeviremiyorum, konuşamıyorum bile. Hemen içim kalkıyor. Kahvaltı zaten yapamadım, öğle yemeği desen 4-5 kaşık çorba ve yine 4-5 kaşık üzüm kompostosu. Ben bunlarla doyarmıydım normalde be mümkünmü. Yazık canım kocamada dert oldu birşey yemeyişim. Hayırlısı bakalım. Geçer birgün inşallah.

Nihayet...

2007-06-04T17:43:00.000+03:00

Ha bugün, ha yarın derken nihayet bugün nüfus cüzdanıma Ekol soyadınıda yazdırabildim. Esra Ekol Külahlı olarak resmi kayıtlara geçtim. Evleneli 11 ay olacak 12 gün sonra nasipse ve ben bu işi daha ancak bugün yapabildim. Eh geç olsun güç olmasın. Ehliyetim Esra Ekol; kredi kartım, sağlık karnem Esra Külahlı; Nüfus Cüzdanımsa Esra Ekol Külahlı tam bir karmaşa halindeyim yani...

Hayırdır inşallah...

2007-05-31T16:57:00.000+03:00

Bu aralar bir can sıkıntısı, bir sinir, bir mutsuzluk, bir umutsuzluk, bir üzüntü, bir keder, bir boşvermişlik var ki üzerimde hayrolsun inşallah. Sürekli uyumak istiyorum. Sabahtan akşama, akşamdan sabaha...Umarım çabuk geçer. Çünkü Teoman'ında dediği gibi:''Çatlıycam çok sıkıldım kendimden ben bile...''

Psikolojikmi, hamilelikmi?

2007-05-29T14:54:00.000+03:00

Dün akşam birtanemle görev paylaşımı yaptık. Acı Hayat dizisi başlayıncaya kadar işlerimizi bitirip dizimizi seyredecektik. O yemek işini devraldı (Çünkü bizim evde artık hazır pişirilmiş,eve gelince bizi bekleyen yemeklerimizden pek olmuyor.Ortalama 1,5 haftadır canım hiç yemek yapmak istemiyor.); bende ortalığı toplayıp toz alma işini. Neyse saat 9 gibi bütün işlerimizi bitirdik, yemeğimizi yedik ve televizyonun başına çaylarımızıda alarak oturduk. Buraya kadar bir sıkıntı, bir problem yok. Fakat sabah kalktığımdan beri bende bir yorgunluk, bir halsizlik. Evde hazırlanana kadar yoruldum zaten, işyerime gelene kadar da canım çıktı. Eskiden sabahtan akşama kadar iş yapardım, temizlik yapardım birşey olmazdı. Dün akşam ise yaptığım sadece toz almak, ortalığı biraz toparlamak ve kışlıkları kaldırmaktı. Zannedersin dünyayı yerinden oynattım. İşte benim anlayamadığım bu yorgunluğun sebebi psikolojikmi, hamilelikmi ???

Yavrumuzun İlk Resmi...

2007-05-28T16:07:00.000+03:00

Dediğim gibi Cumartesi doktorumuz Dilek Hanıma gittik. 4 hafta 5 günlük(bugün 5 haftalık), 0,744 mm. ebatlarında bir yavrumuz var. İlk resminide çektirdik. Biraz Flash Tv Haber Görüntüleri formatında oldu ama olsun. Çünkü daha pek belli değil. Sadece bir karaltı halinde. O yüzden öyle işaretlemek zorunda kaldım.Bir dahaki randevumuz Haziran'ın 9'unda. O zaman biraz daha şekillenir herhalde yavrum, evladım, çocuğum...:)

Çok güzel birşeymiş ya hamile olmak. Kendimi bir kadın, bir anne olarak değilde bir çocuk gibi hissediyorum nedense. Annem beni ''Ah yavrumun yavrusu olacakmış'' şeklinde severken, kayınvalidemde ''Kuzulu kuzum'' diyerek seviyor. Tabii banada bunların keyfini çıkarmak kalıyor. 9 ay-10 gün sürecek olan saltanatımda herkese şimdiden sabırlar niyaz ederim. Özelliklede biricik kocama.

Hayat Ne Garip...

2007-05-26T10:39:00.000+03:00

''Hayat bu sürprizlerle dolu. Kah gülüyor, kah ağlıyorsun. Ne zaman ne olacağı hiç belli olmuyor. Çok mutluyken bir anda dünyanın en mutsuz insanı olup çıkıveriyorsun. Bir daha hiç mutlu olamayacakmışsın gibi geliyor insana. Pamuk ipliğine bağlı bu hayat ya. Hayata kalın urganlarla bağlanmış değiliz aslında. Hayattan kopmamız an meselesi. Rabbim herşeyin hayırlısını versin inşallah.''

Bir yaz günü,
Hiç bu kadar üşüdün mü?
Rüzgar gülü,
Hiç ölümü düşündün mü?

Bugün saat: 15.00 'te doktorla randevumuz var. Bakalım kuzumuz kaç mm. ve kaç günlükmüş onları öğreneceğiz nasipse. Canım benim her ne kadar seni hissedemesemde, içimde en rahat yerde büyüyor olmanı bilmek bile çok güzel. Dilerim hayırlı, sağlıklı, aklı başında bir evlat olursun. Seni şimdiden çok seviyoruz.

Merhaba...

2007-05-25T11:21:00.000+03:00

Çok uzun zamandır düşünüyor idim şu blog işini. Maymun iştahlıyımdır. Kendime hiç güvenmem bir işi devam ettirebilirliğim konusunda. Çabuk sıkılırım. Küçüklüğümden beri defalarca günlük yazma girişiminde bulundum fakat hiçbir zaman başarılı olamadım. En fazla iki gün yazar ve bırakırdım. Bu konuda tanıdığım en irade sahibi insan kardeşim Seda’dır. Tam bilmiyorum ama herhalde 10-15 adet ajanda bitirdi bu konuda. Bravo valla. Bir aralar küçük kız kardeşim (küçük dediysemde 18 yaşında ama bana göre hala çok küçük o) Ayşenur’da bu işle ilgileniyordu ama şu aralar ne yapıyor bilmiyorum oda yazmıştı epey bir günlük. Neyse lafı daha fazla uzatmayacağım. İnşallah bu sefer başarılı olurum bu konuda.Artık olmamda lazım çünkü ben 24 Mayıs 2007 itibariyle alınan kesin sonuçlara göre(yani kanımda çıkan 450 mIU/mL ‘lik BetaHCG hormonuna göre) artık bir ANNE adayıyım. Ve bebeğime ileride bir hatıra bırakmak açısından bu günlüğü hazırlama ihtiyacı hissettim. Hamileliğim boyunca yaşadıklarımı burada paylaşmak niyetindeyim. Hayırlısı bakalım. Azmin elinden bir şey kurtulmaz.