Nedendir bilmem ama içimde gün geçtikçe büyüyen bu sıkıntı ve yalnızlık duygusunu bir türlü söküp atamıyorum. Kalabalıklar içinde tuhaf bir yalnızlık yaşıyorum. Halbuki çok mutlu olmam lazım. Rabbim nur gibi eli ayağı düzgün bir evlat nasip etti. Nankörlükmü, şükürsüzlükmü yoksa tipik lohusa psikolojisi mi ??? Hala çözebilmiş değilim. İçimde hep bir boşluk var ve ben bu boşlukta yuvarlanıp gidiyorum sanki. Girdap gibi çekip duruyor beni içine. Boğulmaktan ve yitip gitmekten korkuyorum bu boşluğun, bu yalnızlığın içinde. Ve yalvarıyorum Rabbime:
"BEN BENİ BIRAKTIĞIM ZAMAN SEN BENİ BIRAKMA YA RAB..."
1 yorum:
bu hissettiklerin tamamen ufacık bir bebeğe yenicek sahip olmanın vermiş olduğu komplike duygular. onun sorumluluğu ihtiyacının sonsuzluğu ve korkusu. ben de bir de onu sevmek zorundaymışım ama neden sadece bakmak zorunda hissediyorum sevgi yok aşk yok, mutluluktan çıldırmam gerekirken neden mutlu değilim yoksa ben kötü bir annemi olacağım endişesi vardı.
inan seni çok iyi anlıyorum, çünkü aynısını yaşadım ve bunun tek çözümü zaman. akışına bırakınca kendiliğinden başlıyor aşk bende tam 3 ay gecikmeliydi. bazıları der ya onu kucağıma aldığım an başladı anneliğim, ben yaşamadım onu. zamanla kuruldu bağımız oğlumla, şimdi aşkım gözümün nuru yaşam kaynağım oldu, dünya onunla dönüyor.
hepsi geçecek kendine zaman tanı, sakın haksızlık etme.alışacaksınız birbirinize ve sonra söylediklerimi anlayacaksın.
sadece endişelenme doğal akışına bırak ve kötü hissetme, bana inan bir kaç ay içinde dediğimi anlayacaksın.
ve yanındakilerden bebeğin bakımı ile ilgili yardım iste, kendini de ihmal etme.
allah o sevgiyi aşkı bir tohum gibi içine koydu ama biraz filizlenmesi lazım çınar olabilmesi için.
allah yardımcın olsun.yardım edebileceğim bir şey olursa konuşmak falan istersen gece gündüz hiç farketmez, konuşuruz.
ikinizi de çok öpüyorum.
Yorum Gönder