Soğuk bir kış akşamı. Genç bir kız işten çıkar. Kitapçıya gidecektir bir şiir kitabı almak için. Aslında pek şiir sevmez ama sanki aşık olmak üzeredir yüzyüze hiç görüşmediği, sadece resmini gördüğü ve telefondan sesini duyduğu ve msnden yazıştığı birine. Aslında onu görmeyi çok istiyordur ama aynı zamanda da cesaret edemiyordur. Msni kapatırken kader ağlarını örecek ya yanlışlıkla ağzından kaçırıvermiştir hangi kitapevine gideceğini ve hiç bunun farkında değildir. Kitapçıya girer ama kitabı bulamaz evine doğru yollanır...
Aynı anda genç bir adamda işten çıkar. Evinin yolunu tutar. Minibüse biner, parasını verir. Tam minibüs hareket etmek üzereyken jeton düşer. Hadi ya der senin ne işin var burada olman gerek şu an seninde o kitapçıda. Apar topar iner minibüsten koşturur kitapçıya sadece resmini gördüğü o kıza. Birini görür benzetir. Gider arkasından kız şöyle bir yan döner. Araba ışıkları vurur yüzüne. Ama o değildir. Geriye döner yine zıt yöndeki kitapçıya. Sonra tam karşı kaldırımda birini görür ve evet der işte bu o...
O sırada genç kızın telefonu çalar. Telefondaki ses der ki: " Biraz yavaş git yetişemiyorum."... Genç kız çok hayecanlanır, kalbi yerinden çıkacakmış gibi atmaya başlar. Ve ayaklarıda aynı şekilde kalbine yetişebilmek için başlar depar atmaya. Ama ne mümkün 15 sn. sonra yetişir o genç adam ona o meşhur çınar ağacının altında. Ve böylece başlar 6 yıllık aşk hikayesi. O gün gözler buluşur ilk defa yıldırım aşkıyla. Elektrik akar gözlerden kalplere doğru bilmem kaç bin kilowatt hızla...
Bugün 4,5 yıllık evlidir o genç kızla, o genç adam. Hala ilk günkü aşk kalplerinde, ilk günkü heyecan. 11 Şubattır onların Sevgili Olma Günleri. Çünkü o gün bugündür sevgililerdir.Aşklarının meyvesi kızları vardır birtane. İkinci aşk meyveside bir oğlandır oda doğacak yaza nasipse...
Uzuuuuun bir zaman geçti aradan buraya birşeyler yazmayalı. 7 ay gibi bir zaman. Çok şey değişti bu zaman zarfında. Taşınmaydı, doğum telaşıydı derken doğru düzgün fırsat bulamadım oturup birşeyler yazmaya. Rabbim nasip etti 2. ye anne oldum. 6 Haziranda oğlumu kucağıma aldım çok şükür. Şimdi neredeyse 4. ayını doldurmak üzere. Epey gelgitler yaşamıştım nasıl olur, sevebilirmiyim diye. Çünkü Esmama vermiştim bütün sevgimi sanki başka sevgi kalmamıştı 2. bir çocuğa. Esmama ihanet ediyorum gibi gelmişti. Fakat hiçte öyle değilmiş. 5 tanede olsa hepside ayrı sevilirmiş ve evlat hiç ayırdedilmezmiş bunu da öğrenmiş oldum. Rabbim isteyen herkesede versin inşallah.
